تصويرى از حكومت اسلامى در افغانستان - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥ - فصل ٢ اختصاص حكم بخداوند

من هيچگونه شما را از جانب خداوند بى‌نياز نمى‌توانم و حكمى نيست مگر براى خدا (و كارها بدست اوست).

ديگر حكم تشريعى كه مراد جعل قانون است و پاره‌اى از آيات بهمين معنى وارد شده است.

إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ .. (يوسف آيه ٤٠).

و شايد گاهى هردو معنى از كلمه «حكم» قصد شده باشد مانند:

لَهُ الْحُكْمُ‌ (آخر سوره قصص) يعنى حكم و فرمان براى خداوند است.

قرآن مجيد هردو گونه حكم را مخصوص به خداوند ميداند و اين معنى از حصريكه در سه آيه گذشته وجود دارد به روشنى استفاده مى‌شود.

در دو آيه ديگر آمده است كه ميان مردم بآنچه كه خدا فرستاده است حكم كن و از هواهاى آنان پيروى مكن (سوره مائده آيه ٤٨ و ٤٩)

و در سوره كهف (آيه ٢٦) آمده است كه در حكم پروردگارش كسى را شريك نگرداند.

و در سوره شورى (آيه ١٠) آمده است:

وَ مَا اخْتَلَفْتُمْ فِيهِ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَحُكْمُهُ إِلَى اللَّهِ‌.

بلى در آيه ٥٨ سوره نساء آمده است كه:

إِذا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ‌.

وقتيكه ميان مردم حكم مى‌كنيد بعدل حكم كنيد و بحضرت پيامبر فرموده است‌