تصويرى از حكومت اسلامى در افغانستان - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٧ - دوم - شيعه در مذهب اهل سنت

مسلمانان ناآگاه بوجود مياورند، خداوند ازينان انتقام بگيرد كه حتما ميگيرد.

دوم- شيعه در مذهب اهل سنت:

عين نظريكه شيعه به سنيان داشت، مذهب اهل سنت به شيعيان هم همان نظر را دارد و چيزيكه مانع از حكم به مسلمان بودن بتمام معناى آنان باشد در فقه آنان وجود ندارد.

امامت در نظر اهل سنت از جمله فروع است كه مخالف در آن تكفير نميشود، بنابرين اگر شيعه خلافت را براى امامان دوازده‌گانه خود قايلند بهرحال معذوراند.

واقعيت اينست كه شيعه خلافت خلفاى سه‌گانه ابو بكر و عمر و عثمان را منكر نيستند و اساسا قابل انكار نيست، بعد از وفات پيغمبر اكرم (ص) مردم باين سه تن بيعت كردند و زمام حكومت بدست آنان بود و اين موضوع از قطعيات تاريخ است، و سنيان نيز آنان را منصوص نميدانند، بنابرين اگر شيعه و سنى بدور از احساسات تأمل كنند متوجه ميشوند كه درين مورد هردو هم‌نظرند.

اختلاف اين دو طايفه درباره امامت امامان اهل البيت على حسن، حسين، على، محمد، جعفر، موسى، على، محمد، على، حسن و مهدى منتظر عليهم السلام است كه شيعه آنانرا از جانب خداوند و رسولش منصوص دانسته و منصب امامت را همانند منصب نبوت الهى ميدانند چه مردم بپذيرند يا نه‌[١] و اهل سنت آنرا قبول ندارند.

اين اختلاف نبايد مايه نزاع و عداوت و پاشيدگى جامعه مسلمانان‌

[١] - در مجموع صحيح مسلم، بخارى و مسند احمد و كنز العمال و غيره دهها روايت وجود دارد كه پيامبر شماره جانشينان خود را دوازده بيان داشته است.