تصويرى از حكومت اسلامى در افغانستان - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٧١ - پنجم - راه عمده و عملى ايتلاف
درسى- طلاب هردو مذهب يكى باشد.
عمده علم كلام (عقايد) و فقه و حديث است.
در علم كلام ميشود كتابى تأليف نمود كه عقايد طرفين را با ذكر ادلّه آن بيان نمود بدون اينكه ايراد مستقيمى عليه همديگر بعمل آيد.
بلى مانعى ندارد كه كتابهاى ديگر عقايد را كه بمذهب خاصى مختص است هم علاقهمندان به آن درس بخوانند يا مطالعه كنند ولى يك كتاب مشترك براى تدريس طرفين لازم است.
احاديث نبوى را علماى اهل سنت از طريق صحابه (رض) نقل كردهاند و علماى شيعه از طريق اهل بيت، و به عبارت ديگر اسناد روايات مختلف است و غالبا راويان احاديث يكطرف مورد اطمينان طرف ديگر واقع نشدهاند و حتى شيعه روايات راوى شهير اهل سنت جناب ابو هريره را نمىپذيرند و در صداقت او ترديد دارند ولى اين مسئله تأثير مهمى در احاديث نمىآورد چون مضامين احاديث با هم نزديكند هرچند كه طريق مختلف باشد[١].
بنابرين ميشود كه احاديث شيعه و سنى را بطو مختصر در عقايد و اخلاق و معارف اسلامى و فقه در يك كتاب گردآورى و به طرفين تدريس نمود.
در فقه دو سه راه وجود دارد يكى اينكه بر طلاب اهل سنت لازم شود كه يك كتاب مختصر فقه شيعه را در مرحله متوسط درسى خود مطالعه كنند و بر طلاب شيعه نيز مطالعه كتاب مختصر فقه اهل سنت حتمى شود. راه ديگر
[١] - قابل توجه است كه مجرد سنى بودن مانع قبول روايت راوى در نظر مشهور علماى شيعه نميشود. چنانچه صداقت راوى ثابت شود روايت او معتبر است چه شيعه باشد و چه سنى و در اسناد روايات معمول به ما راويان سنى وجود دارند و اهل سنت نيز از راويان شيعه كه صداقت آنان در نظر ايشان ثابت بوده تا حدى روايات را نقل كردهاند.