تصويرى از حكومت اسلامى در افغانستان - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٩ - فصل ١٥ روابط خارجى
باشد كه هيچگاه آنان بوظايف سياسى رسمى خود اكتفا نمىكنند و غالبا بفكر كارهاى غير قانونى ميباشند.
١٥- آيا روسها در كابل سفارتخانه داشته باشند؟ سوء البست كه بايد درباره آن تأمل بيشترى نمود.
١٦- از مداخلات دولتهاى خارجى توسط احزاب، انجمنها، علماى مذهبى و غيره هم بايد شديدا جلوگيرى شود كه جز بدبختى داخلى نتيجهاى نخواهد داشت. ما بايد از روز اول همه دولتها اعم از دولتهاى دوست و غيره را از مداخله در امور داخلى افغانستان نااميد سازيم كه براى هميشه راحت باشيم. حتى بايد اعلان عيد و رمضان و محرم و غيره تابع رؤيت هلال در خود افغانستان باشد نه تابع كشورهاى خارجى، در اين مورد من صحبتهاى بيشترى دارم كه فعلا از شرح آنها معذرت ميخواهم. اميد است فرصتى دست دهد كه آنها را باطلاع هموطنان عزيز مسلمان خود برسانم.
١٧- كمنكهاى خارجى را بايد بلاقيد و شرط قبول كنيم نه با قيد و شرط، زيرا شكم گرسنه خوابيدن بهتر از شكم پر بقيمت از دست دادن حيثيت اسلامى و يا شرف و كرامت ما است. يكى از علليكه نگارنده پيشنهاد كرد دوره رياست جمهورى چهار سال باشد و در دو دوره متصل فرد واحدى نتواند اين مسئوليت را بعهده بگيرد اينست كه اين كار تأثير خارجيها را بر شخص اول كشور تا حد زياد تخفيف ميدهد و از وابستگى او ميكاهد.
١٨- آنچه كه اقتصاد ملى را مواجه با خطر ميسازد و تمام تلاشهاى مخلصين و زحمتكشىهاى مردم را بهدر ميدهد و فقر و بدبختى شيوع مىيابد و حكومتها ناكام و بدنام ميشوند و كشور در منجلاب وابستهگى فروميرود قرضهاى سوددار است كه دولتها براى دفع الوقت و عدم برنامه معقول دست به دامن قرضهاى خارجى ميزنند و بعد تمام عايدات ملى را بعنوان سود و رباى آن قرض ميدهند. بسا شده كه پول قرض بطرق مختلف دوباره به جيب قرضدهندگان خارجى افتاده و فايده ملتها تنها پرداخت سود آن