تصويرى از حكومت اسلامى در افغانستان - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٨ - فصل ١٥ روابط خارجى
و اين حق اسلامى آنان بر ذمه ما است.
٩- دولتهائيكه در دوران اشغال نظامى كشور با روسهاى اشغالگر و يا رژيم كمونست كابل عليه مردم ما همكارى داشتهاند و حتى عساكر آنها در كشور ما آمدهاند نبايد در كابل اسلامى سفارتخانه داشته باشند.
١٠- هر كشور خارجى كه نياز روابط به آن محسوس نباشد نبايد در كشور ما سفارتخانه داشته باشد كه احتمال جاسوسى توسط اعضاى سفارتخانهها زياد است و هم نبايد در كشورهائى كه احتياج نداريم فقط براى تشريفات سياسى نمايندگان سياسى باز كنيم و بودجه دولت را ضخيمتر كنيم.
١١- اعضاى سفارتخانههاى ما در خارج و اعضاى سفارتخانههاى خارجى در كشور ما بايد بسيار محدود و روى احتياج و نياز باشد. در يك سفارتخانه خارجى يكصد نفر مثلا عضو بودن چه معنى ميدهد؟ جز اينكه وظايف جساوسى را عليه كشور ما و ساير سفارتخانههاى رقيب انجام دهند، مثلا حداكثر اعضاى سفارتخانهها از ده نفر بيشتر نباشد و افراد داخلى كه در استخدام سفارتخانهها درمىآيند بايد صلاحيت اخلاقى آنان از طرف وزارت ارشاد تأييد شود.
١٢- سفارتهاى ما در خارج حتى المقدور زنان خارجى را استخدام نكنند مگر اينكه پير باشند و ضرورتى ايجاب كند و نيز از استخدام زنان افغانى به سفارتخانههاى خارجى بايد بطور كلى ممانع بعمل آيد و ورود زنان خارجى بكشور بايد مشروط به حجاب اسلامى باشد تا بفساد اخلاقى دامن نزنند.
١٣- شركتهاى تجارتى و ساير مؤسسات خارجيها نيز در احكام فوق همانند سفارتخانه و قنسولگريها است و نيز تأسيس انجمنهاى فرهنگى خارجى و نظاير آنرا بطور كلى در كشور ممنوع نمائيم كه اثر عمده آن انحراف فكرى و فساد اخلاقى جوانان ما است.
١٤- سفارتخانههاى قدرتهاى بزرگ هميشه بايد در معرض مراقبت