دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦١ - ٤/ ٩ تكليف كسى كه توان شناخت امامعليه السلام را ندارد

گفتم: اگر براى فرزندش پيشامدى كرد و برادر بزرگ و پسر كوچكى‌[١] از خود بر جاى نهاد، كدام يك را امامِ خود قرار دهم؟

فرمود: «فرزندش را» و سپس فرمود: «به همين ترتيب تا ابد».

گفتم: اگر او را نشناختم و جايش را ندانستم [، چه كنم‌]؟

فرمود: «مى‌گويى:" بار خدايا! من پيرو حجّتِ باقى‌مانده تو از فرزندانِ امام قبلى هستم". همين، برايت كافى است [و رفع تكليف مى‌كند]، به خواست خدا».[٢]

٢١٧. كمال الدين‌- به نقل از زراره-: امام صادق عليه السلام فرمود: «زمانى بر مردم فرا مى‌رسد كه امامشان از آنان غايب است».

گفتم: مردم در آن زمان، چه كنند؟

فرمود: «بر عقيده خويش (امامت) استوار بمانند تا برايشان آشكار گردد».[٣]

٢١٨. كمال الدين‌- به نقل از عبد اللَّه بن سنان-: من و پدرم خدمت امام صادق عليه السلام رسيديم.

ايشان فرمود: «چه مى‌كنيد آن گاه كه وضعى پيش آيد كه در آن، نه امام هدايتگرى ببينيد و نه نشانه‌اى نمايان، و از آن وضع، تنها كسى به سلامت مى‌رَهَد كه چونان دعاى شخص در حال غرق شدن، دعا كند؟!».

پدرم گفت: هر گاه اين بلا بيايد، چه كنيم؟

[١]. يعنى: برادرش بزرگ‌تر از پسرش بود.

[٢]. الكافى: ج ١ ص ٣٠٩ ح ٧، كمال الدين: ص ٤١٦ ح ٧، الإرشاد: ج ٢ ص ٢١٨، بحار الأنوار: ج ٢٥ ص ٢٥٣ ح ١١.

[٣]. كمال الدين: ص ٣٥٠ ح ٤٤( با سند صحيح)، الغيبة، نعمانى: ص ١٥٨ ح ٢( به نقل از حارث بن مغيره، با عبارت مشابه)، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٤٩ ح ٧٥.