یکی از خصیصه‌های علامه عسکری در حدیث پژوهی، تأکید بر نقل از مصادر
مهم و دست اول اهل سنت است؛ منابعی که مورد قبول اندیشمندان عامه بوده و
نزد آنان اعتبار داشته است. این ویژگی بدین خاطر است که علامه در بیشتر آثار خود به دفاع از مبانی و باورهای شیعه پرداخته است. از این رو، سعی ایشان بر این بود که ادله خود را از میان نگاشته‌های مخالفین گرد آورد؛ چنان که از میان ٢٥٠٠ مصدری که در کتاب معالم المدرستین مورد استفاده قرار گرفته است، تنها پنج درصد آن از منابع شیعی بوده است.

گسترۀ منابع مورد استناد در هر موضوع

با نگاهی گذرا به آثار علامه عسکری می‌توان فهمید که ایشان در نگاشته‌های
خود جست و جوی گسترده‌ای به عمل آورده، از منابع و مصادر فراوانی استفاده کرده است. کتب لغت و ادب، مصادر تاریخ، انساب و رجال و کتاب‌های روایی و تفسیری
از جمله منابع مورد استفاده عسکری در پژوهش‌های حدیثی بوده است. ایشان هنگام بررسی و طرح یک مسأله، با دقت منابع مورد استناد خود را شناسایی و سپس با
ذکر مشخصات کتابشناختی آنها را معرفی می‌کرد. فراوانی استفاده علامه از منابع و مآخذ روایی به قدری است که گاه برای اثبات یک ادعا و یا تأیید یک موضوع به هیجده کتاب استناد کرده‌اند.[١] این نکته به ظاهر ساده، هنگامی اهمیت می‌یابد که در نظر بیاوریم
كه در زمان نگارش این آثار، استفاده از امکانات پیشرفته امروزی مانند رایانه و اینترنت چندان مقدور نبوده است و این، نشان از کثرت تتبع و گستره اطلاع ایشان از مصادر و مآخذ فرقین دارد.

ارائه اطلاعات مفید در باره شخصیت‌ها

یکی دیگر از ویژگی‌های علامه عسکری، ارائه اطلاعات تکمیلی و مفید در باره شخصیت‌هایی است که در جریان بحث از آنها نام برده شده و یا در باره‌شان اظهار نظر كرده است. این توضیحات _ که بیشتر در پاورقی آورده شده است _ شامل مشخصات خانوادگی، تاریخ تولد و وفات، ویژگی‌های بارز و نکات برجسته‌ای است که با استناد به مصادر مادر و معتبر تاریخی ارائه گردیده است؛ به عنوان مثال ایشان در ذیل نام «عبد الله بن عمر» می‌نویسد:

[١]. همان، ج١، ص٤٠٤.