تحمل آهنگهای روحانی برابری کند. علاوه بر کشورهای اسلامی، کشورهای غیر اسلامی نیز از نظر زیبایی و آهنگ، قرآن را در برنامههای رادیویی خویش گنجانیدند. عجیب این است که زیبایی قرآن زمان و مکان را درنوردیده و پشت سر گذاشته است. بسیاری از سخنان زیبا مخصوص یک عصر است و با ذائقه عصر دیگر جور در نمیآید و یا حداقل مخصوص ذوق و ذائقه یک ملت است که از فرهنگی مخصوص برخوردار میباشند، ولی زیبایی قرآن نه زمان میشناسد و نه نژاد و نه فرهنگ مخصوص.

همه مردمی که با زبان قرآن آشنا شدند آن را با ذائقه خود مناسب یافتند. هرچه زمان میگذرد و به هر اندازه ملتهای مختلف با قرآن آشنا میشوند، بیش از پیش مجذوب زیبایی قرآن میشوند.

یهودیان و مسیحیان متعصب و پیروان برخی از مذاهب دیگر در طول چهارده قرن اسلامی انواع معارضهها برای تضعیف مقام قرآن کردهاند؛ گاهی نسبت تحریف دادهاند و گاهی در برخی قصههای قرآن خواستهاند تشکیک کنند و گاهی به شکلی دیگر علیه قرآن فعالیت کردهاند، ولی هیچگاه به خود ندیدهاند که از سخنوران ورزیده خود کمک بگیرند و به فریاد مبارزهطلبی قرآن پاسخ گویند و لااقل یک سوره کوچک مانند قرآن بیاورند و به جهانیان عرضه دارند.

همچنین در تاریخ اسلام افراد زیادی پدید آمدهاند که به اصطلاح «زَنادِقه» یا «مَلاحِده» خوانده شدهاند و برخی از آنها برجستگی فوقالعاده داشتهاند. این گروه به اشکال و اقسام مختلف علیه «دین» بهطور کلی و قرآن خصوصاً سخنانی گفتهاند و برخی از آنها خداوند سخن در زبان عربی شمرده میشوند و احیاناً به منازعه با قرآن برخاستهاند، ولی تنها کاری که کردهاند آن بوده که کوچکی خود و عظمت قرآن را روشنتر کردهاند. تاریخ از ابن راوندی، ابوالعلاء معرّی، یا ابوالطیب متنبّی، شاعر نامدار عرب، داستانها در این زمینه آورده است. اینها کسانی بودهاند که خواستهاند قرآن را «کاری بشری» جلوه دهند.

افراد زیادی به ادعای پیغمبری برخاستند و سخنانی آوردند به خیال خود شبیه قرآن، و ادعا کردند که این سخنان نیز مانند قرآن از جانب خداست. طُلَیحه، مُسَیلَمه و سجاح از این گروه هستند. این گروه نیز به نوعی دیگر کوچکی خود و عظمت قرآن را روشن نمودند.