مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٦٨ - پند آموزگار

روزی قدرت پیدا کند، این عادت زشت و شوم را- که یادگار ایام سیاه معاویه است- از میان ببرد.

سال ٩٩ هجری رسید. از زمانی که معاویه این عادت زشت را رایج کرده بود در حدود شصت سال میگذشت. در آن وقت سلیمان بن عبد الملک خلافت میکرد.

سلیمان بیمار شد و دانست که رفتنی است. با اینکه طبق وصیت پدرش عبد الملک، مکلف بود برادرش یزیدبن عبد الملک را به عنوان ولایتعهد تعیین کند، اما سلیمان بنا به مصالحی عمربن عبد العزیز را به عنوان خلیفه بعد از خود تعیین کرد. همینکه سلیمان مرد و وصیتنامهاش در مسجد قرائت شد، برای همه موجب شگفتی شد.

عمربن عبد العزیز در آخر مجلس نشسته بود، وقتی که دید به نام او وصیت شده است گفت:«انا للَّه و انا الیه راجعون.» سپس عدهای زیر بغلهایش را گرفتند و او را بر منبر نشانیدند و مردم هم با رضایت بیعت کردند.

جزء اولین کارهایی که عمربن عبد العزیز کرد این بود که لعن علی را قدغن کرد.

دستور داد در خطبههای جمعه به جای لعن علی آیه کریمه:«ان اللَّه یأمر بالعدل والاحسان ...» تلاوت شود.

شعرا و گویندگان این عمل عمر را بسیار ستایش و نام نیک او را جاوید کردند [١]