مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٤٠ - فرار از بستر

را قبرستان قرار داده بودند- رفت و در کناری ایستاد. عایشه نیز آهسته از پشت سر پیغمبر رفت و خود را در گوشهای پنهان کرد. دید پیغمبر سه بار دستها را به سوی آسمان بلند کرد، بعد راه خود را به طرفی کج کرد. عایشه نیز به همان طرف رفت.

پیغمبر راه رفتن خود را تند کرد. عایشه نیز تند کرد. پیغمبر به حال دویدن درآمد.

عایشه نیز پشت سرش دوید. بعد پیغمبر به طرف خانه راه افتاد. عایشه، مثل برق، قبل از پیغمبر خود را به خانه رساند و به بستر رفت. وقتی که پیغمبر وارد شد، نفس تند عایشه را شنید، فرمود: «عایشه! چرا مانند اسبی که تند دویده باشد نفس نفس میزنی؟».

- چیزی نیست یا رسول اللَّه!.

- بگو، اگر نگویی خداوند مرا بیخبر نخواهد گذاشت.

- پدر و مادرم قربانت، وقتی که تو بیرون رفتی من هنوز بیدار بودم، خواستم بفهمم تو این وقت شب کجا میروی، دنبال سرت بیرون آمدم. در تمام این مدت از دور ناظر احوالت بودم.

- پس آن شبحی که در تاریکی هنگام برگشتن به چشمم خورد تو بودی؟.

- بلی یا رسول اللَّه!.

پیغمبر در حالی که مشت خود را آهسته به پشت عایشه میزد فرمود:

«آیا برای تو این خیال پیدا شد که خدا و پیغمبر خدا به تو ظلم میکنند و حق تو را به دیگری میدهند؟!».

- یا رسول اللَّه! آنچه مردم مکتوم میدارند، خدا همه آنها را میداند و تو را آگاه میکند؟.

- آری، جریان رفتن من امشب به بقیع این بود که فرشته الهی جبرئیل آمد و مرا بانگ زد و بانگ خویش را از تو مخفی کرد. من به او پاسخ دادم و پاسخ را از تو مکتوم داشتم. چون گمان کردم تو را خواب ربوده، نخواستم تو را بیدار کنم و بگویم برای استماع وحی الهی باید تنها باشم. بعلاوه ترسیدم تو را وحشت بگیرد. این بود که آهسته از اتاق بیرون رفتم. فرشته خدا به من دستور داد بروم به بقیع و برای مدفونین بقیع طلب آمرزش کنم.

- یا رسول اللَّه! من اگر بخواهم برای مردگان طلب آمرزش کنم چه بگویم؟.

- بگو: السلام علی اهل الدیار من المؤمنین والمسلمین، و یرحم اللَّه المستقدمین منا