مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٦٢ - جویبر و ذلفا

طرف پیغمبر پیامی برای تو دارم، محرمانه بگویم یا علنی؟».

- پیام پیغمبر برای من افتخار است، البته علنی بگو.

- پیغمبر مرا فرستاده که دخترت ذلفا را برای خودم خواستگاری کنم.

- پیغمبر خودش این موضوع را به تو فرمود؟!!.

- من که از پیش خود حرفی نمیزنم، همه مرا میشناسند، اهل دروغ نیستم.

- عجیب است! رسم ما نیست دختر خود را جز به هم شأنهای خود از قبیله خودمان بدهیم. تو برو، من خودم به حضور پیغمبر خواهم آمد و در این موضوع با خود ایشان مذاکره خواهم کرد.

جویبر از جا حرکت کرد و از خانه بیرون رفت، اما همانطور که میرفت با خودش میگفت: «به خدا قسم آنچه قرآن تعلیم داده است و آن چیزی که نبوت محمد برای آن است غیر این چیزی است که زیاد میگوید.».

هرکس نزدیک بود، این سخنان را که جویبر با خود زیر لب زمزمه میکرد میشنید.

ذلفا دختر زیبای لبید که به جمال و زیبایی معروف بود، سخنان جویبر را شنید، آمد پیش پدر تا از ماجرا آگاه شود.

- بابا! این مرد که همین الآن از خانه بیرون رفت با خودش چه زمزمه میکرد و مقصودش چه بود؟.

- این مرد به خواستگاری تو آمده بود و ادعا میکرد پیغمبر او را فرستاده است.

- نکند واقعا پیغمبر او را فرستاده باشد و رد کردن تو او را تمرد امر پیغمبر محسوب گردد؟!.

- به عقیده تو من چه کنم؟.

- به عقیده من زود او را قبل از آنکه به حضور پیغمبر برسد به خانه برگردان، و خودت برو به حضور پیغمبر و تحقیق کن قضیه چه بوده است.

زیاد جویبر را با احترام به خانه برگردانید و خودش به حضور پیغمبر شتافت.

همینکه آن حضرت را دید عرض کرد:

«یا رسول اللَّه! جویبر به خانه ما آمد و همچو پیغامی از طرف شما آورد، میخواهم عرض کنم رسم و عادت جاری ما این است که دختران خود را فقط به هم شأنهای خودمان از اهل قبیله که همه انصار و یاران شما هستند بدهیم.»