مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٢١ - دعای مستجاب

دارم. عجب! آنها بروند و به فیض شهادت نائل شوند و من در خانه پیش شماها بمانم؟! ابدا ممکن نیست.».

خویشاوندان عمرو از او دست برنداشتند و دائما یکی پس از دیگری میآمدند که او را منصرف کنند. عمرو برای خلاصی از دست آنها به خود رسول اکرم ملتجی شد:

- یا رسول اللَّه! فامیل من میخواهند مرا در خانه حبس کنند و نگذارند در جهاد در راه خدا شرکت کنم. به خدا قسم آرزو دارم با این پای لنگ به بهشت بروم.».

- یا عمرو! آخر تو عذر شرعی داری، خدا تو را معذور داشته است، بر تو جهاد واجب نیست.».

- یا رسول اللَّه! میدانم، در عین حال که بر من واجب نیست باز هم ...».

رسول اکرم فرمود: «مانعش نشوید، بگذارید برود، آرزوی شهادت دارد، شاید خدا نصیبش کند.».

از تماشاییترین صحنههای احد صحنه مبارزه عمرو بن الجموح بود که با پای لنگ، خود را به قلب سپاه دشمن میزد و فریاد میکشید: «آرزوی بهشت دارم.»

یکی از پسران وی نیز پشت سر پدر حرکت میکرد. آنقدر این دو نفر مشتاقانه جنگیدند تا کشته شدند.

پس از خاتمه جنگ بسیاری از زنان مدینه از شهر بیرون آمدند تا از نزدیک از قضایا آگاه گردند، خصوصا که خبرهای وحشتناکی به مدینه رسیده بود. عایشه همسر پیغمبر یکی از آن زنان بود. عایشه اندکی که از شهر بیرون رفت، چشمش به هند زن عمرو بن الجموح افتاد درحالی که سه جنازه بر روی شتری گذاشته بود و مهار شتر را به طرف مدینه میکشید. عایشه پرسید:

- چه خبر؟.

- الحمد للَّه پیغمبر سلامت است. ایشان که سالم هستند دیگر غمی نداریم. خبر دیگر اینکه: «ردّ اللَّه الذین کفروا بغیظهم» خداوند کفار را درحالی که پر از خشم بودند برگردانید.

- این جنازهها از کیست؟.

- اینها جنازه برادرم و پسرم و شوهرم است.

- کجا میبری؟