آن بزرگوار به نام مهدى و به لقب محيى الدين بود و در اشعارش الهى تخلص مى كرد . در تحت مراقبت پدرى عالم بيدار به نام ملا ابوالحسن تربيت شد . اصلا از سادات بحرين و از بيت علم و عرفان و زهد و تقوى بود , نياكانش در زمان نادرشاه از بحرين به قمشه ( شهرضاى فعلى ) آمدند و در آنجا مقيم شدند لذا به الهى قمشه اى شهرت داشت . بارها به اين بنده مى فرمود كه من اصلا از سادات بحرينم ولى چون در كسوت متعارف فعلى كه اختصاص به شيخ دارد شناخته شدم از تبديل عمامه سفيد به سياه خوددارى مى كنم . اين چند نكته را در شرح حالش در مقدمه ترجمه فصوص و در نغمه عشاق صفحه ٣٦٧ آورده است :

من آن رخشنده شمعم كاتش عشق *** مرا دل سوزد و پروانه را پر

الهى طبع و مهدى نام و در عشق *** لقب گرديد محيى الدين مقرر

پدر دانشورى بد بوالحسن نام *** چو شيخ خارقان جانش منور

نبردى گر سبق در شهرت عشق *** كجا زان بوالحسن بوده است كمتر

سرشتى بود او را نيك خويى *** الهى بود وى را پاك گوهر

تو گويى در ازل بگرفته تعليم *** صفا و زهد و تقواى أباذر

نياكان بودم از سادات بحرين *** ز حفاظ قرآن قراء دفتر

زمانه خواندشان در شهر قمشه *** بدور نادر آن مرد دلاور

پس از طى مراحل مقدماتى به ادراك محاضر و مجالس درس و بحث اساتيد بزرگى چون مرحوم آقا بزرگ حكيم خراسانى , و مرحوم عارف آقا شيخ اسدالله يزدى , و مرحوم برسى و مرحوم آقا حسين فقيه خراسانى , و مرحوم ملا محمد على معروف به حاجى فاضل , و مرحوم محمد هادى فرزانه قمشه اى و غيرهم قدس الله تعالى اسرارهم توفيق يافت و از آن خرمنهاى فيض الهى توشه برداشت و سرمايه علمى گرد آورد . و بر اثر استعداد فطرى از سرمايه علمى خود كسب بسزا و تجارت شايانى كرد كه تفسير و ترجمه قرآن كريم , و نيز ترجمه و تفسير صحيفه سجاديه , و ترجمه مفاتيح الجنان , و ترجمه و تفسير چند خطبه و كلمات قصار