نامه ها و برنامه ها - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ٢١

باشد , و اگر رهزنى سد راه شد لابد بايد با او بجنگد تا به مقصود رسد , بلكه بى رهزن نخواهد بود و نتواند بود .

در اين مشهد كه آثار تجلى است *** سخن دارم ولى ناگفتن أولى است

و آن رهزن جز ما ديگرى نيست .

تو خود حجاب خودى حافظ از ميان برخيز *** خوشا كسى كه درين راه بى حجاب رود

در ترجيع بندى گفته ام :

زنگ دل را زداى تا يارت *** بدهد در حريم خود بارت

به خداى عليم بى همتا *** حاجبى نيست غير زنگارت

خواهش گونه گون نفسانى *** كرد در دام خود گرفتارت

شد خدا بينيت ز خودبينى *** رفت دينداريت به دينارت

واى بر تو اگر كه مى خواهى *** گرم دارى به خويش بازارت

سر تسليم بايدت بودن *** گر بزارت كشند بر دارت

اندرين يك دو روزه دنيا *** نرسانى به خلق آزارت

تو بهشت و جهنم خويشى *** تا چه خواهد كه بود اسرارت

گرچه بسيار تو بود اندك *** ز اندكت مى دهند بسيارت

اى بنده خداى به خود آى و در حضور و مراقبت مى كوش كه :

در خلوتى ز پيرم كافزوده باد نورش *** خوش نكته اى شنيدم در وجد و در سرورش

گفتا حضور دلبر مفتاح مشكلاتست *** خرم دلى كه باشد پيوسته در حضورش

ندانم كدام ذره بى مقدار در خواب غفلت است تا بنى آدم غافل باشد , اگرچه هيچ ذره اى بى مقدار نيست كه :

دل هر ذره را كه بشكافى *** آفتابيش در ميان بينى][١]]