ثوابى كه خداوند براى اهل تسليم و صبر آماده كرده است , اندك است . بدانكه بى تابى , مرده را برنمى گرداند و قدر را دفع نمى كند . شكيبايى نيكو پيشه كن . و به موعود , وفا كردن جوى . و اندوه تو بر چيزى كه لازم تو است و بر جميع خلق به وقتش نازل خواهد شد , نگذرد( . والسلام عليك و رحمة الله و بركاته) .

و نيز جناب سيد رضى رضوان الله عليه در اواخر نهج البلاغة از حضرت آدم اولياء اميرالمؤمنين على عليه السلام نقل كرده است كه : قال عليه السلام( من صبر صبر الاحرار و الا سلا سلو الاغمار) . و نيز نقل كرده است كه : انه عليه السلام قال للاشعث بن قيس معزيا( : ان صبرت صبر الاكارم و الاسلوت سلوالبهائم) . مقصود اين كه اندوه خواه با بردبارى و خواه با بى تابى روزى سپرى خواهد شد , اگر چون آزادگان و بزرگان شكيبايى پيشه كرده اى چه بهتر , وگرنه اندوه آنچنان كه از گولان و چهارپايان سپرى مى شود , بسر آيد .

آقاى حاجى ابوالحسن ساروى هركس از مرگ مى ترسد در حقيقت از خود مى ترسد وگرنه مرگ سبب انتقال از نقص به كمال و از دارى به دار ديگر است و آدمى مهمان سفره كردار خود و بهره مند از كشتزار خود است و به عبارت ديگر محشور با اعمال خود است بلكه عين اعمال خود است , اگر كشت او نيك است( و ما عندالله خير للابرار) .

تخم هايى كه شهوتى نبود *** بر او جز قيامتى نبود

و اگر تخم بد كاشته است و لا تجزون الا ما كنتم تعملون

انتقال از اصلاب به ارحام , و از ارحام به اين نشأه , و از اين نشأه به نشأه ديگر متدرجا از منزلى به منزلى سفر كردن و از گاهواره اى پس از گاهواره اى بدر رفتن است([ و ان الى ربك الرجعى و كلهم آتيه يوم القيمه فردا

طفلى است جان و مهد تن او را قرارگاه *** چون گشت راهرو فكند مهد يك طرف

در تنگناى بيضه بود جوجه از قصور { پر زدى سوى قصور چو شد طاير شرف