انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٥٦

برخورداري رفتار اقتدارآور از حيثيت اجتماعي ١٣٦

تفرق و پراکندگي و بغض و دشمني، مانند تيغ تيز بوته هاي دين را مي تراشد. ١٣٧

عذاب الهي در کمين جامعه متفرّق

٣ ـ رفتار برخاسته از قلب خدايي ١٣٨

قلب امن، منشأ آثار توحيد، يعني وحدت و وفاق است ١٣٨

قلبي که خانه اَمن ابليس و شياطين نقمت باشد، سبب وهن ملي و تشويه چهره ملّت است. ١٣٨

نمرود و فرعون، نمونه کساني اند که خانه دل را مأمن ابليس قرار داده اند. ١٣٨

قارون، نمونه انساني است که گرفتار سراب ثروت شده و نداي استکبار سرداده است. ١٣٩

غرور و خودبيني، عامل سقوط

٤ ـ رفتار عاري از فرومايگي ١٤٠

طمع و آزمندي، پرده شهوت است که روي خردمندي آويخته مي شود ١٤٠

اقتدار ملي، مرهون براءت دولت از آز و نزاهت ملت از حرص است ١٤١

ترس از دشمن، پرده غضب است که چهره خردورزي را مستور مي کند ١٤١

منشأ هراس بيجا، بدگماني به وعده هاي خداست ١٤١

٥ ـ رفتار برخاسته از انسان شناسي صحيح ١٤٢

کساني که سياست و حکومت را سلطنت بر مردم تفسير مي کنند، گوهر انسان را نشناخته اند. ١٤٢

مباني ماده گرايان در سياست و حکومت ١٤٣ ـ ١٤٢

مباني اِلهيون در سياست و حکومت ١٤٤ ـ ١٤٢