انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٩٤

شعر

بحر اگر شود جهان، کشتي نوح اندرآ *** کشتي نوح کي بو د سُخره غرقه و تلف

کان زمرّديم ما، آفتِ چشم اژدها *** آنک لَدِيغ غم بود، حصّه اوست وا اسف

بهر از اين يار کيست، خوشتر از اين کار چيست *** پيش بُتِ من سجود، گِرد نگارم طواف

خواجه عجب نيست اينک، من بدَوَم پيش صيد *** طرفه که برگِرد من، کرد شکارم طواف

مي ران فَرَس در دين فقط، ور اسب تو گردد سَقَط *** بر جاي اسب لاغري هر سو بيابي گلّه اي

آفتاب آمد دليل آفتاب *** ................................

جمع کن خود را جماعت رحمت است *** تا توانم با تو گفتن آنچه هست

رازگويان با زبان و بي زبان *** الجماعة رحمة را تأويل دان

گفت ما زاغيم همچون زاغ ني *** مست صبّاغيم مست باغ ني

چونکه مخزن هاي افلاک و عقول *** چون خَسي آمد بر چشم رسول

پس چه باشد مکّه و شام و عراق *** که نمايد او نبرد و اشتياق

وان که بر شطّ و شطر اين درياست *** نه سزاوار لؤلؤ لالاست

ورچه اين جا اميري از زر و زور *** با تکبّر ز خاک خيزي مور

گريه شام و سحر، شکر که ضايع نگشت *** قطره باران ما، گوهر يک دانه شد