انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٨٨ - پنجم اسلام و صلح جهانى

بنابراين، سراسر علوم، هم آوا خواهد بود. اما قبله نمايي اسلام براي علوم، براي آن است که دستور رسمي خدا، تبيين جهت انتفاع از دانش بشر، پرهيز از سلاح کشتارجمعي، اجتناب جدي از به کار گيري نيروي مخرّب اتـُمي و از هر چه صلح عادلانه انسان ها را تهديد و امنيت آنان را تحديد مي کند، است.

اسلام، رسالت اصيل رهبران ديني و علمي امت ها را در دو رکن رکين خلاصه مي کند؛ يکي از آن دو به رهبران برمي گردد و ديگري به رهروان.

آنچه به پيشوايان رجوع مي نمايد، تذکيه عقل نظري و تزکيه عقل عملي و تضحيه نفس مُسوّله و اَمّاره است؛ زيرا خطري که علماي بزرگ را تهديد

مي کند، شهوت جسمي يا غضب غريزي نيست؛ بلکه جاه طلبي و داعيه خودمحوري داشتن و نظاير آن است. قرآن کريم ضمن تکريم عالمان الهي و رديف قرار دادن آنان با ملائکه: شهد الله أنّه إلاّهو و الملائکة و أُولوا العلم قائماً بالقسط لاإله إلاّهو العزيز الحکيم ١ ـ خدا به يکتايي خود گواهي مي دهد که جز ذات اقدس او خدايي نيست و فرشتگان و دانشمندان نيز به يکتايي خدا گواهند ـ چنين فرمود: فرشتگان مصون از گناه هستند: لا يعصون الله ما أمرهم ٢ ليکن اگر ذَنـْبي درباره آن ها فرض شود ـ که البته چنان مفروضي واقع نمي شود ـ همانا ادعاي الوهيت است: وَمََن يقُل منهم إنّي إلهٌ من دونه فذلک نجزيه جهنّم کذلک نجزي الظالمين؛ ٣ هر کس از آن ها بگويد که من خداي عالَمم دون خداي به حق ( و آفريننده مطلق)، ما او را به آتش دوزخ کيفر خواهيم کرد؛ که سرکشان و ستمکاران را البته چنين مجازات مي کنيم. بنابراين، نهايت مراقبت براي رهبران ديني و فکري لازم است.