انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٢٦ - يكم اسلام و وحدت ملى

يکم : اسلام و وحدت ملي

وحدت ملي و وفاق همگاني، از بهترين ره آورد وحي الهي است. قرآن کريم، گذشته از جنبه اثباتي وحدت و امر همگان به اعتصام به حبل متين خدا يعني اسلام ـ که در قرآن و عترت متبلور است - از جنبه منفي تشتّت و آثار زيان بار اختلاف نيز سخن گفته است.

کلام خدا درباره اهميت وفاق ملي چنين است: واعـْتصموا بحبل الله جميعاً لاتفرّقوا و اذکروا نعمت الله عليکم إذ کنتم أعداءً فألّف بين قلوبکم فأصحبتم بنعمته إخواناً؛ ١ و همگي به ريسمان خدا چنگ زنيد و پراکنده نشويد و نعمت خدا را بر خود ياد کنيد؛ آن گاه که دشمنان يک ديگر بوديد و ميان دل هاي شما اُلفت انداخت تا به لطف او برادران هم شديد.

سخن خدا درباره تحذير از اختلاف و تخويف از مخالفت و ترهيب از تفرّق و تهويل از تشتّت، چنين است: ... تحسبهم جميعاً و قلوبهم شتّي ذلک بأنّهم قوم لايعقلون؛ ٢ آنان را متحد مي پنداري، ولي دل هايشان پراکنده است؛ زيرا آنان مدرمي هستند که نمي انديشند. در اين آيه، اختلاف ملّتي که اصول ارزشي مشترک دارند، نشانه بي عقلي آن ها محسوب شده است. پس، علامت خردورزي يک امّـت، در اتحاد آنان متجلّي است.

حضرت علي بن ابي طالب عليه السّلام که همتاي قرآن کريم است، در دو محورِ اصلي مزبور، چونان وحي الهي سخن مي گويد؛ يعني همان گونه که قرآن کريم از گزند اختلاف مصون است: و لو کان من عند غَير الله لوجدوا فيه اخـْتلافاً کثيراً ٣ و نيز