حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ٢٠٠ - هفت منزل سلوك

٤ ـ در دور چهارم قدم به منزل با اهميت فقر بگذار، فقري كه افتخار اوليا و عاشقان بود و حضرت ختمي مرتبت آن را بالاترين سرمايه معنوي مي دانست و به آن فخر داشت و مي فرمود :

الْفَقْرُ فَخْري[١].

فقر و نداري، سرافرازي و افتخار من است.

و منظور از اين فقر، ضد استعلا و استغناي نفس در برابر حضرت حق است، حقيقتي كه با وجود تمام موجودات عجين است و هر كس به آن توجه داشته باشد، لحظه اي از بندگي خالصانه نخواهد نشست.

فقر، آن واقعيتي كه مايه اصلي عشق انسان نيازمند به حضرت بي نياز است، آن حقيقتي كه انسان را با تمام وجود، در پيشگاه حضرت رب به گدايي و ذلت و طلب براي ابد نگاه مي دارد.

٥ ـ در طواف پنجم، قدم در وادي الهي صبر گذار، آن حقيقتي كه ضامن حفظ تو از تمام خطرات دنيا و آخرت است و توضيح آن در باب نود و يكم بيايد.

٦ ـ و در طواف ششم، به منزل با عظمت توكل درآي، واقعيتي كه در باب هفتاد و پنجم به رشته شرح درآيد.

٧ ـ و در دور هفتم، قدم به وادي پرنور رضا بگذار كه اينجا نقطه اوج تمام اعمال و حالات است و شرح آن در باب هشتاد و نهم به خواست حضرت حق خواهد آمد.

[١] عوالي اللآلي : ١/٣٩، حديث ٣٨ ; جامع الأخبار : ١١١، فصل ٦٧ ; بحار الأنوار : ٦٩/٥٥، باب ٩٤، حديث ٨٥.