حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٣٠ - آداب داخل شدن به حرم

را از مفاد آيه :

( وَمَن دَخَلَهُ كَانَ آمِناً )[١].

و هر كه وارد آن شود در امان است.

بيابد، اينجا جاي زيادي رجا و اميدواري است، چه اين كه شرف بيت عظيم و صاحب آن به راجي خود كريم است و اينجا جاي توسعه رحمت است; زيرا تو در اين جا مهمان خاص اكرم الاكرمين هستي، آن جناب پي بهانه مي گشت كه تو را يك مرتبه در تمام عمرت به خانه خود دعوت كرده باشد ـ اگر چه هميشه مهمان او بوده اي ـ و اكنون آن مهماني ميسر شده، حاشا و كلاّ از كرم او كه هر چه تو از او خواهش داشته باشي او از جواب آن مضايقه كند، اين چنين گمان را به بعضي از افراد سخي نبايد برد چه رسد به الجواد المطلق.

پس اگر تو نياوري، يا بياوري، امّا نتواني نگهداري; يا از اصل نداني چه بايد خواهي يا كاري كني بدست خود كه مقتضي بذل به تو نباشد، تقصير كسي نيست، گدايي با كاهلي نمي سازد، بلي عيب در اينجاست كه غالب مردم كه مشرف به مكه شدند اعظم همّشان اين است كه زود صورت اين اعمال را از سر واكنند علي سبيل الاستعجال، آن وقت آسوده در فكر خريد خود باشند، اما تمام حواس بايد پيش معناي اين اعمال باشد براي آنان مهم نيست، با اين كه همه حواس مهمان بايد پيش ميزبان باشد
و چشمش به دست او و حركات و سكناتش به ميل او باشد، حتي روزه مستحب بدون اذن او مذموم است، چه جاي اين كه در خانه او هتك

[١] آل عمران (٣) : ٩٧.