حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ٧٤ - ٤ ـ كعبه، مظهر خداخواهي

٤ ـ كعبه، مظهر خداخواهي

در اين عمل كه فوق العاده سازنده است، خودخواهي، آن عامل درنده آدمي با ضربه قاطعي از پاي در مي آيد و فضاي درون را براي خداخواهي خالي مي كند.

به راستي انسان آگاه در اعمال گوناگون حج، بارها تجرد روح و فوق طبيعي بودن آن را به خوبي احساس مي كند.

روح در اين عمل با بازكردن زنجيرهاي سنگين محيط و اجتماع و خواسته هاي طبيعي خويش، به قدرت پرواز خود در بيكرانه ها آگاه مي شود و حيات خود را در افق بسيار والايي كه هدف اساسي خود را در سطوح مختلفش جاي داده است مشاهده مي كند.

در آن حريم مقدس به درك اين مسئله مي رسند كه هيچ چيز در اين عالم استقلال ندارد و قابل اعتماد نيست و به اين حقيقت واقف مي گردند كه خلأ روح جز با عشق و محبت و اطاعت از جناب او پر نمي شود و به اين واقعيت آگاه مي گردند كه هر چه هست اوست و ما سواي او جز سايه اي بيش نيست و تنها سكوي پرواز و مايه ارزش براي انسان نقطه اتصال به جناب اوست.

به گفته نكته پرداز شيرين سخن هماي شيرازي :

آنان كه خيمه بر سر كوي فنا زنند *** از جام نيستي مي هستي فزا زنند

ني بيم از فنا و نه خرسند از بقا *** يك باره بر بقا و فنا پشت پا زنند