حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ٦٧ - كعبه، مركز بركات و هدايت

دارند، تو اي آگاه بر تمام احوال، دل مردمان را به ايشان توجه ده و از انواع ميوه ها و نعمت هايت آن مردم را بهره ده تا به شكر تو برخيزند.

نتيجه مبارك بودن آن جايگاه و قبول شدن خواسته ابراهيم را در مسافرت ميليوني مسلمانان به آن جايگاه مي بينيد.

علاوه بر اين، مبارك بودن اين خانه در آن است كه با كشش معنوي خويش هزاران دل را منقلب كرده و هزاران نفس را از آلودگي پاك و هزاران معصيت كار را به صحنه باعظمت توبه مي كشد.

هدف از هادي بودن آن جايگاه هم در اين است كه مردم در آن محل و محيط مسجد الحرام و مقامات ديگر، به شرط اجراي مناسك به طور صحيح، راه تحصيل خير دنيا و آخرت را يافته و به مقام قرب حق و خشنودي او نزديك مي شوند.

مسلم است كه از زمان بناي كعبه كه همزمان با شروع حيات آدم در كره خاك بوده، آن سرزمين مبدأ و منبع پخش نور و بركت و مركز هدايت و راهنمايي بندگان به سوي حقايق عالي بوده و قرآن مجيد براي هدايت بشر و دستگيري انسان و ايجاد تحول همه جانبه در حيات، در آنجا نازل شده و راه بينش وسيع به وسعت ظاهر و باطن جهان را به روي آنان گشوده است.

كعبه، آري كعبه; همان مركزي كه مناسك عالي حج در آن و از بركت و هدايت آن انجام مي گيرد و با آدمي با به جا آوردن مناسك و دقت در اسرار آن، از شرك و زندقه، نفاق و دورويي، قوميت و عصبيت، تكبر و نخوت، اسارت و ذلت، وساير پليدي ها دور شده و به جميع مراتب هدايت مي رسد.