حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ٦٦ - كعبه، مركز بركات و هدايت

اي راحت روانم دور از تو ناتوانم *** باري بيا كه جان را در پايِ تو فشانم

اين هم روا ندارم كآيي براي جاني *** بگذار تا برآيد در آرزوت جانم

بگذار تا بميرم در آرزوي رويت *** بي روي خوبت آخر تا چند زنده مانم

گيرم كه من نگويم، لطف تو خود نگويد *** كين خسته چند نالد هر شب بر آستانم؟

باري عراقي اين دم بس ناخوشست و درهم ^^^ حال دلش دگر دم تا چون شود، چه دانم[١]

كعبه، مركز بركات و هدايت

( مُبَارَكاً وَهُديً لِلْعَالَمِينَ )[٢].

كه پر بركت و وسيله هدايت براي جهانيان است.

آن روز كه ابراهيم بزرگ، آن قهرمان توحيد و معني، هاجر و اسماعيل را به سرزمين مكه آورد، از قطره اي آب و ذره اي علف سبز در آن منطقه خبري نبود، بنا به نقل قرآن مجيد عرضه داشت :

پروردگارا ! من زن و فرزندم را نزد خانه تو، در سرزميني خشك و غير قابل كشت، سكونت دادم، خداوندا ! به خاطر اين كه نماز به پاي

[١] ديوان اشعار، فخر الدين عراقي.

[٢] آل عمران ( ٣ ) : ٩٦.