حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٢٢ - توبه

فرض كند كه ديگر بر نمي گردد.

آري، قطع علاقه از غير حق مهم ترين برنامه اين سفر است و تا علائق غلط و هوس هاي شيطاني و نيت هاي آلوده قطع نشود، روي به محبوب نشده ولذا روي محبوب هم به انسان نمي شود.

تمام لذت در اين سفر از آن كساني است كه فكري جز حضرت
يار و ذكري جز آن جناب و كلامي جز حول محور آن حضرت نداشته و با تمام وجود به پيشگاه باعظمت آن معشوق واقعي عرضه مي دارند :

مرحبا ! مرحبا ! محبت دوست *** كز درون آمدي نه از ره پوست

دلم از جز تو خانه خالي كرد *** با تو سوداي لا ابالي كرد

تا غمت ساكن دل من شد *** از چراغ تو خانه روشن شد

ما گرفتار دام عشق توايم *** همه سرمست جام عشق توايم

اي كه حسن رخت دل افروزست *** شب ما با خيال تو روزست

حسنت از روضه جنان خوش تر *** يادت از هر چه در جهان خوش تر

هر كه در صورت تو حيران نيست ^^^ صورتش هست ليكنش جان نيست[١]

زائر بايد وصيت تام و تمامي كند و به اطلاع اشخاص خير و دانا برساند كه كيفيت وصيت بايد چگونه باشد، در هر صورت كاري كند كه اگر برنگردد هيچ جزئي از جزئيات كار او معوق نماند، بلكه در تمام عمر بايد چنين باشد، كه هيچ كس از وقت مردن خود اطلاع ندارد.

[١] عشاقنامه، فخرالدين عراقي.