حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٠٢ - حج يا معراج ملكوتي

آشكار نگهبان او خواهد بود و اين همان فيض الهي است كه از بركت اين معراج نصيب آدمي مي گردد.

حج گزار هنگامي كه مهيا مي شود از خانه اش خارج گردد، اگر به مقصود خويش و رفعت شأن خود آگاه باشد و آن را چنان كه سزاوار است دريابد و به نور الهي به آن نظر افكند و بخواهد، آن راه را بر طبق هدايت و راهنمايي حضرت پروردگار طي نمايد، دل او متوجه عالم ديگري خواهد شد و از ظواهر ناپايدار به حقايقي استوار بينا مي شود.

در آن هنگام است كه خواهان بي نيازي و توانايي خود مي گردد، نه آنچه تاكنون خواهنده آن بوده است و مهياي آن مي شود كه همه خواهش ها و تاريكي هاي طبيعت را از خود پاك سازد ! !

اين نخستين انديشه است كه حج گزار احساس مي كند، يعني تأثير اين حقيقت ملكوتي را در شناسايي مقام نفس انساني و برتري روح از بستگي به ظواهر زندگي دنيايي.

هنگامي كه حاضر ميقات شد، غسل كرد و جامه احرام در بر نمود، دل او از جلال آن انديشه ها و ملكاتي كه در نفس او پيدا شده است پر گشته و زندگي و همه شؤون آن را از خود دور مي افكند.

در آنجا نمي بيند خود را، مگر فردي از لشكريان خداوند متعال كه آنان را خوانده و به اجابت موفق گشته اند.

به قول الهي آن عارف شوريده حال :

خوشا جاني كه سازند آگه از اسرار پنهانش *** خوشا چاهي كه بيرون آيد از وي ماه كنعانش