مقام بيان از حيثيتى است يعنى كلام اگر در مقام بيان از حيثيتى بود آن وقت به اطلاقش تمسك مى‌شود اما اصل بودنش در مقام بيان از حيثيتى اين تمسك به اطلاق نيست، مثالى هم كه اينجا معمولا بيان مى‌شود اين است آن دليلى كه مى‌گويد صيد سگ‌هاى شكارى بر شما مباح است اطلاق دارد، اطلاق دارد يعنى چه؟ يعنى اينكه اين سگ شكارى چه سگ ايرانى باشد چه سگ خارجى باشد فرقى نمى‌كند از اين جهت اطلاق دارد، اما اينكه از اين حيث هم اطلاق دارد كه ملاقات او با رطوبت با آن صيد منشا نجاست عرضى نمى شود و اين كه آن حيوانى كه مورد اصطياد با اين حيوان خاص قرار گرفته از حيث نجاست عرضى هم، مباح است، اين كه ربطى به اطلاق ندارد. اين خودش ربطى به اين جهت دارد كه آيا از اين حيث هم در مقام بيان هست، علاوه بر آن حيثيت سابق كه در مقام بيان است و در مقام بيان بودنش اقتضاى اطلاق مقام را دارد، آيا از اين حيثيت هم در مقام بيان است؟ اين حيثيت زايد است چون حيثيت زايد است تثبيت اين حيثيت غير از تمسك به اطلاق است، بايد در مقام بيان بودن از اين حيثيت بودن را اثبات كرد و اگر فرض شد در مقام بيان هم هست، قدر متيقن آن مقام بيان بودن آن مرحله حيثيت قبل لطمه نميزند يعنى اگر در مقام بيان از هر جهت بود دو حكم فعلى وقتى درست شد، در گيرى را در اين مرحله و در اين جهت دوم ايجاد مى كند، اما در آن جهت‌