دومين جايى كه از ابتكارات تاريخى استفاده كرده است مبحث اعتبارات ماهيت در مبحث اطلاق و تقييد است. اينجاست كه مرحوم آيت الله العظمى بروجردى نشان داده وراى اين فقه و اصولى كه ارائه مى‌دهد از چه فلسفه عميقى برخوردار بوده و كاملًا به مباحث فلسفى مسلط بوده، نه اينكه يك درس مختصرى از حاجى سبزوارى بگيرد، بعد شاگردان از استادشان بگيرند، آقاى نائينى و آقا ضياء عراقى فلسفه را از آقاى آخوند كرفته‌اند كه آخوند هم از حاجى سبزوارى و شيخ گرفته است. اما آقاى بروجردى در اصفهان از فلاسفه بزرگ فلسفه آموخته است مثل جهانگيرخان كه فيلسوفى عظيم و حكيمى نام آور بود. در مبحث اعتبارات ماهيت كه در مسئله اطلاق و تقييد است، به قدرى زيبا و علمى سخن گفته است كه به نظر بنده حاجى سبزوارى در منظومه چنين تقريرى نكرده است. اين نظريه را به مرحوم آقاى مطهرى گفتم و ايشان هم تأييد كرد. اين تقريرى كه آقاى بروجردى از اعتبارات ماهيت كرده كه دو نوع است: كار ذهن است يا كار خارج. اين تحليل از ابتكارات آقاى بروجردى است و به نظر بنده خود حاجى هم در منظومه به اين زيبايى نگفته است و بعد از حاجى مثل آقا ميرزاى قمشه‌اى و يا آقا على مدرس‌

زنوزى و ديگران بيان نكرده اند، خيلى هم دنبالش بودم كه‌