در صفحه ٥ مقدمه درر مرحوم آقاى اراكى آورده كه مرحوم حاج شيخ عبدالكريم حائرى مى‌گويد: وقتى من رفتم نجف، آقاى آخوند گفت كه شنيده‌ام شما كتابى تأليف كرده‌ايد به نام دررالاصول، گفتم بله. گفت من ببينم. درر را به ايشان نشان دادم، آخوند گفت: اى كاش من قبلًا اين كتاب را مى‌ديدم كه كفايه را به اين سبك مى‌نوشتم. اين تعبير را آقاى اراكى نقل كرده و يك سندى است كه من سلسله سندش را هم نقل كردم. لذا مرحوم آخوند به فكر رفت كه من چرا اينطورى نوشته‌ام و چرا ساده ننوشتم.

صاحب درر به قم مى‌آيد و اين حوزه را تأسيس مى‌كند؛ بنايى كه در اين حوزه گذاشته مى‌شود روش اصوليش، روش مخصوص به خودش است؛ نه روش سامراء است و نه روش نجف. حالا من اينها را در اين جلسه فهرست وار عرض مى‌كنم.

روشى كه در قم بنيان مى‌شود فرقش با سامرا اين است كه مفصّلنويسى و مفصّلگويى سامراء را ندارد و با نجف تفاوت دارد، تفاوتش اين است كه مغلق نويسى، مبهم نويسى، دو پهلو نويسى نجف را ندارد. اين روش در قم بنيانگذارى مى‌شود در ظرف پانزده سال اين روش دنبال مى‌شود. سال ١٣١٥ بنيانگذار حوزه فوت مى‌كند، پانزده سال عمر مؤسسش بيشتر در كنار اين جريان نيست. بعد از ايشان با فاصله كوتاهى مرحوم آيت‌الله بروجردى مى‌آيند. آيت‌الله بروجردى با وجود اينكه‌

شاگرد آخوند است. من عقيده دارم كه منهجى كه در قم دنبال‌