مختصر نويسى همراه با مغلق نويسى، گنگ نويسى و ابهام نويسى بوده است؛ هنر در اين بوده كه با ابهام نوشته مى‌شد. سامراء در چند فرسخى نجف است، در حوزه سامرا سعى مى‌شده است كه ساده نوشته بشود، بدون اغلاق، بدون ضميرهايى كه داراى مشكلات برگرداندن باشد، روشن نوشته بشود، اما در نجف بنا بر اين بوده كه به سبك كفايه نوشته بشود. اين دو تا را با همديگر شما مقايسه كنيد.

به عنوان نمونه؛ در مبحث اجتماع امر و نهى و يك جا هم در مبحث تضاد، هر دو جا يك ضميرى است كه بين آقا ضياء عراقى و بين مرحوم نائينى اختلاف عميق در گرفته كه اين ضميرى كه در كفايه هست به كجا بر مى‌گردد؛ دو تا شاگرد آخوند سالها با هم دعوا كردند كه اين ضميرى كه در كفايه هست به كجا بر مى‌گردد و اين اختلاف بسيار بالا گرفته است. آن كسى كه اين مسئله را لو مى‌دهد يك شاگرد ديگر آخوند است به نام مرحوم آقا سيد ابوالحسن اصفهانى. مرحوم حاج شيخ محمدتقى آملى تقريرى از مرحوم سيد ابوالحسن اصفهانى نوشته درباره علم اصول كه همانند كفايه است، امّا بدون ضمير، بدون اغلاق و بدون مشكل، و همان كفايه است اما ساده كرده است. اين كار را مجبور شدند كه شاگردان آخوند انجام بدهند. اين از كجا شروع شده است، چرا آقا سيد ابوالحسن دست به اين كار مى‌زند كه بعد هم اين روش ادامه‌

پيدا مى‌كند؟