بحث نسب از مباحث مهم فقهى و حقوقى در ارتباط با حقوق خانواده است كه در يك تعريف ساده عبارت است از ارتباط ميان دو نفر از طريق تولد يا ولادت مانند رابطه اعتبارى كه ميان مادر و فرزند يا رابطه اعتبارى كه ميان پدر و فرزند وجود دارد كه اين رابطه اعتبارى از تكوّن و تركيب اسپرم مرد و تخمك زن به وجود مى‌آيد. اين تكوّن در بيشتر موارد از طريق طبيعى يعنى از طريق مباشرت بين زوج و زوجه صورت مى‌گيرد، اما امروزه ما شاهد بارورى‌هاى مصنوعى يا روش‌هاى بارورى به نحو غير طبيعى هستيم، به عبارت ديگر ايجاد بارورى از طريق اسپرم و تخمك زن و شوهر صورت مى‌گيرد و در مواردى شاهد بارورى‌هايى هستيم كه بين صاحبان اسپرم و تخمك رابطه نكاح شرعى وجود ندارد.

هرگاه نسب از طريق ازدواج شرعى صورت گيرد شارع مقدس يا قانونگذار الهى آن را معتبر شناخته و آثارى بر آن بار مى شود، همچنين است اگر اين نسب از طريق شبهه يا اشتباه به وجود آيد ليكن اگر از طريق رابطه نامشروع يا زنا اتفاق بيافتد، هيچ گونه نسب شرعى بين فرزندى كه ايجاد شده و پدر و مادرش وجود ندارد. در اين ميان شاهد حالت چهارمى هستيم كه ايجاد فرزند از طريق اسپرم و تخمك مى باشد كه بين صاحبان اسپرم و تخمك هيچ گونه رابطه نكاح شرعى وجود ندارد و در عين حال مسئله زنا هم بين آنها محقق نشده‌