پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٩ - ٢- زبان، اين عضو همه فن حريف!

٢- زبان، اين عضو همه فن حريف!

از جمله اعضائى كه در آيات فوق به آن اشاره شده، مسأله زبان است كه به راستى آن هم از عجائب خلقت خدا است؛ و اگر زبان، زبانى داشت كه از خود سخن مى‌گفت، و على رغم انسى كه ما هميشه با آن داشته و داريم شگفتى‌هاى خود را شرح مى داد، آن وقت بر ما روشن مى‌شد كه چرا قرآن مجيد، روى آن تكيه كرده است.

نگاه كوتاهى به وظائف و مسئوليت‌هاى زبان، مى‌تواند گوشه‌اى از اين واقعيت‌ها را به ما نشان دهد. مجموعاً زبان، شش وظيفه عمده دارد:

١- راندن غذا به زير چكش دندان‌ها- اگر زبان نبود، بعضى از قسمت‌هاى غذا كاملًا جويده، و بعضى ديگر كاملًا ناجويده مى‌ماند و مجبور بوديم با انگشت غذا را جابجا كنيم. اين زبان است كه با حركات سريع و ماهرانه خود، غذا را مرتباً از سه طرف به زير دندان‌ها مى‌راند بى‌آنكه خودش در لاى آنها بماند! آرى گهگاه كه خسته و ناتوان مى‌شود، ممكن است لاى دندان گير كند و ضربه محكمى ببيند؛ گوئى خداوند مى‌خواهد به ما نشان دهد كه اگر آن مهارت عجيب را خدا به زبان نمى‌داد، همه روز اين صحنه تكرار مى‌شود و زبان در زير ضربات دندان مجروح مى‌گشت.

٢- مخلوط كردن غذا با بزاق دهان- همان مايع لزجى كه از يكسو غذا را نرم و لغزنده و آماده بلع مى‌كند، و از سوى ديگر فعل و انفعالات شيميائى خاصى روى آن به عمل آورده، و آن را آماده جذب و هضم مى‌كند، اين زبان است كه وظيفه مخلوط كردن را با اين مادّه حياتى بر عهده دارد.

٣- كمك به بلغ غذا و آب- براى فرو رفتن غذا و حتى آب، زبان نقش عمده‌اى بر عهده دارد، و با جمع و جور شدن و چسبيدن به سقف دهان و فشار آوردن روى آب و غذا، آن را به سرعت به سوى گلو مى‌فرستد؛ و اگر يك روز فرضاً فلج شود، فرو بردن يك لقمه غذا مشكل و شايد محال شود.