پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٠ - بر اين خوان نعمت چه دشمن چه دوست؟

«بنده با ايمان بهتر از مشرك و بت‌پرست است» [١]

در جاى ديگر مى‌فرمايد: قُلْ أَذلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ: «بگو آيا اين (عذاب‌هاى دردناك دوزخ) بهتر است يا بهشت جاويدان؟» [٢]

خلاصه اينكه واژه‌ «خير» اگر چه فعل تفضيل است و بايد در مورد دو چيز كه يكى خوب و يكى خوب‌تر است به كار رود؛ ولى در بسيارى از موارد هدف اين است كه مخاطب را در انديشه فرو برد و به او بفهماند كه آنچه را برگزيده منشأ هيچ خير و فايده‌اى نيست.

تكيه بر مسأله معاد با اينكه مشركان به آن ايمان نداشتند به خاطر اين است كه آفرينش نخستين دليل بر معاد است.

در چهارمين آيه همين معنى به صورت ديگرى مطرح شده؛ مى‌فرمايد: «اگر خداوند رزق و روزى خود را از شما قطع كند چه كسى شما را روزى مى‌دهد؟» أَمَّنْ هذَا الَّذِى يَرْزُقُكُمْ إنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُ‌ [٣]

اشاره به اينكه اگر يكسال به فرمان خدا بارانى از آسمان نبارد، گياهى از زمين نرويد و خشكسالى و قحطى همه جا را فرا گيرد؛ آيا اين بت‌ها و يا هيچ موجود ديگرى قدرت دارد به شما روزى و غذا دهد؟ و يا اگر روزى‌هاى معنوى و وحى آسمانى به فرمان خدا قطع شود؛ آيا كسى مى‌تواند شما را هدايت كند؟

ناگفته پيدا است كه پاسخ تمام اين سؤالات منفى است و با اين حال چگونه بت‌پرستان اصرار بر اين كار زشت خود دارند؟ آيا در اينجا عاملى جز لجاجت و تعصّب مى‌تواند وجود داشته باشد؟

[١]. سوره بقره، آيه ٢٢١.

[٢]. سوره فرقان، آيه ١٥.

[٣]. گرچه بعضى احتمال داده‌اند كه آيه محذوفى داشته باشد؛ ولى ظاهراً محذوفى ندارد و معنى چنين است: «ان امسك اللَّه رزقه من هذا الذى يرزقكم» و «ام» در اينجا به معنى‌ «بل» مى‌باشد. (دقت كنيد).