پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٣ - اشاره

١١- نشانه‌هاى او دَر پيدايش ابر و باد و باران‌

اشاره:

نقش ابرها، و باد و باران، در زندگى انسان‌ها و تمامى موجودات زنده به قدرى آشكار است كه نيازى به شرح ندارد. درست است كه تقريباً سه چهارم روى زمين را آب فرا گرفته؛ ولى اولًا اين آب‌هاى شور نه براى زراعت قابل استفاده است، و نه براى نوشيدن انسان‌ها و حيوانات، و ثانياً به فرض كه تمام درياها آب شيرين بود با چه وسيله ممكن بود آنها را به سرزمين‌هاى مرتفع و زمين‌هايى كه گاهى چند هزار متر از سطح دريا ارتفاع دارند منتقل نمود؟!

اينجا است كه قدرت نمائى بزرگ مبدأ آفرينش را به وضوح مى‌بينيم؛ كه اين مأموريّت مهم را بر عهده تابش آفتاب نهاده كه بر سطح اقيانوس‌ها بتابد و آب دريا را تبخير و تصفيه كند، و به صورت قطعات ابر در آورد، سپس به كمك بادها روانه به سوى سرزمين‌هاى خشك كند، و به صورت دانه‌هاى ظريف و كوچك باران به آرامى بر آنها فرو فرستد، و روح حيات و زندگى را در سراسر كره زمين بدمد، و همه جا را آباد و خرّم و سرسبز كند؛ آن هم با نظام بسيار دقيق و حساب شده و توأم با ظرافت فراوان.

اكنون با اين اشاره كوتاه به سراغ آيات قرآن در اين زمينه مى‌رويم و به اتّفاق به آيات زير گوش جان فرا مى‌دهيم:

١- اللَّهُ الَّذِىْ يُرْسِلُ الرِّياحَ فَتُثِيْرُ سَحاباً فَيَبْسُطُهُ فِى السَّمائِ كَيْفَ يَشاءُ وَ يَجْعَلُهُ كِسَفاً فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ فَاذا أَصابَ بِهِ مَنْ يَشاءِ مِنْ عِبادِهِ اذا هُمْ يَسْتَبشِرُوْنَ‌ [١]

٢- وَ مِنْ آياتِهِ يُرْسِلَ الرِّياحَ مُبَشِّراتٍ وَلِيُذِ يْقَكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ وَلِتَجْرِىَ الْفُلْكُ بِأَمْرِهِ وَلِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ‌ [٢]

[١]. سوره روم، آيه ٤٨.

[٢]. سوره روم، آيه ٤٦.