وى روحانيان مخالف (مانند مدرس و شيخ محمدتقى بافقى) را تبعيد كرد و يا به زندان افكند. سپس لباس متحدالشكل در سال ١٣٠٧ به تصويب مجلس فرمايشى رسيد كه به موجب ماده اول آن، همه مردان و كاركنان مرد دولت از آغاز سال ١٣٠٨ موظف به پوشيدن كت و شلوار و كلاه پهلوى (مانند اروپاييان) شدند و به موجب ماده دوم نيز پوشيدن لباس روحانى بدون اجازه دولت ممنوع شد. پس از تصويب اين قانون، پاسبان‌ها و ژاندارم‌ها در سراسر كشور با خشونت و توهين به زنان باحجاب و روحانيون، درصدد اجراى دستور برآمدند؛ به‌گونه‌اى كه بسيارى از زنان از ترس توهين و آزار مأموران از خانه خارج نمى‌شدند و گروهى از روحانيان نيز لباس روحانى را از تن بيرون آورده و گروهى ديگر منزوى شدند.[٣] يورش به حوزه‌هاى علميه، هتك حرمت و تحقير روحانيان، و اشاعه شايعه براى بدبين كردن مردم نسبت به آنها، از ديگر اقدامات اين دوره بود.[٤]

براى تعميم بى‌حجابى، افزون بر تبليغات و جنجال‌هاى زياد در محافل و مجالس و مطبوعات- كه با چاپ عكس‌هايى از اين مراسم همراه بود- شهربانى و ژاندارمرى نيز در شهرها و روستاها مأمور اجراى اين دستور شدند. از سويى دختران دانش‌آموز باحجاب از ورود به مدارس و نيز زنان محجبه از سوار شدن به اتوبوس و ورود به اماكن عمومى منع گرديدند. مأموران به مجرد مشاهده زن يا دختر باحجاب در معابر، او را تعقيب مى‌كردند و چادر و روسرى او را از سرش كشيده و پاره مى‌كردند و حتى آنان را تا داخل منزل دنبال و صندوق لباس آنها را تفتيش مى‌كردند.[٥] در واكنش به اين اقدامات، اعتراضاتى صورت گرفت كه واقعه مسجد گوهرشاد در مشهد و كشتار معترضان از آن جمله بود.

[١]. مهدى‌قلى هدايت، خاطرات و خطرات، ص ٥٢٤.

[٢]. محسن صدر( صدرالأشراف)، خاطرات صدرالاشراف، ص ٢٨٨.

[٣]. بنگريد به:« خاطرات علماى حوزه از آن دوره»، حوزه، بهار و تابستان ١٣٧٠، ش ٤٣ و ٤٤.

[٤]. همان.

[٥]. محسن صدر( صدرالاشراف)، خاطرات صدرالاشراف، ص ٣٠٥.