روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٧٠٠ - روزشمار جنگ یکشنبه ٢١ فروردین ١٣٦٢ ٢٦ جمادی الثانی ١٤٠٣ ١٠ آوریل ١٩٨٣
١. قرارگاه نجف١ (لشکر٣١ عاشورا + تیپ٥٥ هوابرد)
رمز عملیات در ساعت ٢٣:١٥ به گردان های این قرارگاه اعلام گردید و در معبر اول این قرارگاه، گردان حضرت علی اکبر (ع) ضمن پاک سازی موانع ساعت ٢٣:٣٠ با نیروهای دشمن درگیر شد و خط اول دشمن را شکسته و به پاک سازی محدوده مأموریت خود پرداخت.
در معبر دوم، فرمانده گروهان اول نیروهای خود را بیش از حد جلو برده بود و گروهان دوم نیز به اشتباه به دنبال گروهان اول راهی شده بود، به دلیل تجمع بیش از حد نیروها در زیر حجم انبوه آتش دشمن تلفات زیادی به نیروهای این گردان وارد شد و درنتیجه گردان دوم (گردان حر) تا ساعت ٢٤ نتوانست با نیرو های دشمن درگیر شود.[١]
٢. قرارگاه نجف ٢ (لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) + تیپ٨٤ خرم آباد)
نیروهای گردان مالک، که اولین گردان و خط شکن در محدوده قرارگاه نجف٢ بود، با دریافت رمز عملیات در ساعت ٢٣:١٥، عملیات خود را آغاز کردند، ولی به دلیل عمق زیاد میدان مین، بازکردن موانع تا نیمه شب به طول انجامید.[٢]
٣. قرارگاه نجف٤ (تیپ١٠ سیدالشهدا + تیپ٣٧ زرهی شیراز)
نیروهای نجف٤ رمز عملیات را ساعت ٢٣:١٥ دریافت کردند.[٣] نفوذ گردان های تیپ سیدالشهدا(ع)[٤] در منطقه با غافلگیری دشمن همراه بود. لذا در ساعت ٢٣:٣٠، دو گردان از این قرارگاه (حضرت قاسم و قمربنی هاشم) با عناصری از دشمن درگیر شدند، ولی گردان زهیر که مأموریت اجرای مانور در عمق منطقه دشمن را داشت تا ساعت ٢٣:٤٠، با دشمن درگیر نشده بود و حرکت خود را برای دورزدن بخشی از نیروهای دشمن (در حد یک گروهان) کماکان ادامه می داد. بالاخره ابراهیم همت به این گردان دستور داد درگیر شود.[٥] نیروهای این گردان در ساعت ٢٣:٥٠، درگیری های اولیه خود را آغاز کردند (در حد دو دسته) و سایر نیروهای گردان پس از عبور از جناحین و تکمیل محاصره در پیچ انگیزه در ساعت ٢٤، با دشمن درگیر شدند. این نیروها باتوجه به این شرایط از وضعیت خوبی برخوردار بوده و بر اوضاع کاملاً مسلط بودند.[٦]
ضمیمه گزارش٦٢٢: گزارش روزنامه جمهوری اسلامی از ماجرای ماجرای حمله عناصر کومه له به محله حاجی آباد سنندج
«سال گذشته ١٥٠ نفر از چته های گروهک مزدور کومه له در تاریکی شب به خانه های محله حاجی آباد در سنندج حمله و با آتش زدن منازل و کشتن ساکنان خانه ها سند جنایت دیگری برای خود در تاریخ ثبت کردند. در یورش این عناصر خودفروخته ١٢ نفر از مردم بی گناه ازجمله ٢ کودک خردسال کشته و عده ای مجروح شدند. در میان کشته شدگان ملامحمد کریمیان یکی از روحانیون اهل سنت بود که او را زنده زنده در میان کتاب هایش آتش زدند. همچنین ٩ نفر از اهالی ازجمله حاج سیدمسعود حسامی پدر امام جمعه موقت اهل تسنن سنندج را به گروگان گرفتند و یکی از آنها به نام سیدسلمان حسینی را پس از اسارت به فجیع ترین وضع به شهادت رساندند.»[٧]
ماموستا سیدصلاح الدین حسامی امام جمعه موقت سنندج نیز در مصاحبه ای با این روزنامه بخشی از این حادثه را که خود شاهد آن بود بازگو کرد. وی گفت: «در ساعت ٢٢:٣٠ دقیقه حمله شروع شد. وقتی که حمله آغاز شده بود از شدت حمله من تصور کردم که شاید کودتایی صورت گرفته، دشمن نارنجک به خانه ما می انداخت و مثل باران بر رویمان گلوله می آمد. البته ما پنج نفر بودیم مسلح و بحمدالله طرف مقابلمان نتوانستند به ما صدمه ای بزنند، ولی خانه ما سالم نمانده بود؛ شیشه ها، تأسیسات برق و تمام لوازم خانه را از بین بردند و تا ساعت ٣:٥ صبح، این حمله به شدت ادامه داشت و شدیداً منطقه را در محاصره داشتند و روی ما تیراندازی می کردند. من صدایی از خانه پدرم شنیدم که "پدرم را کشتند" و صدای ناله و ضجه بلند بود و در آن شب این جانیان حدود ٢٠ خانه را آتش زده بودند. البته ٧ خانه به کلی منهدم شده بود. خسارت خیلی زیاد بود. اموال ٢٠ خانه غارت شد و خانه ها به آتش کشیده شد. تعداد کشته ها زیاد بود و خیلی ها را اسیر کرده بودند که پدر من نیز در بین آنها بود و بیش از ٨ ماه او را در زندان نگاه داشتند. مردم
[١] سند شماره ١٠٣/ گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٦٢.
[٢] سند شماره ٠١٩٢٤٥ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٨٢.
[٣] سند شماره ٠١٩٢٤٥ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٨١.
[٤] قرارگاه نجف٤ از ادغام گردان های تیپ ١٠ سیدالشهدا(ع) و دو گردان زرهی تیپ٣٧ زرهی ارتش تشکیل شده بود. بنابراین مانور گردان های عملیاتی برمبنای گردان های تیپ١٠ سیدالشهدا طراحی شده بود و از امکانات زرهی دو گردان تیپ٣٧ هم در مانور و پدافند و مقابله با پاتک ها استفاده شد.
[٥] سند شماره ٠١٩٢٤٥ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٨٢.
[٦] سند شماره ٢١٩/ د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٢٤٥؛ و- سند شماره ٠١٩٢٤٥ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٨٢.
[٧] روزنامه جمهوری اسلامی، ٢٣/١/١٣٦٢، ص١٠.