پس از پیروزی دیپلماتیک ایران در ممانعت از برگزاری هفتمین اجلاس غیرمتعهدها در عراق و جایگزین شدن دهلی نو به جای بغداد[١]، در آستانه تشکیل این اجلاس - که قرار بود از ١٦ تا ٢٠ اسفند ١٣٦١ برگزار شود - عراق بر فعالیت های دیپلماتیک خود به منظور تحقق دو هدف سیاسی در اجلاس هفتم شدت بخشید؛ اولین خواسته عراق برگزاری دور بعدی (هشتمین) اجلاس سران جنبش عدم تعهد در بغداد و دومین آن گنجاندن بندی در قطعنامه پایانی این اجلاس برای پایان دادن به جنگ ایران و عراق بود. درواقع عراق می خواست باتوجه به وجهه کشورهای عضو عدم تعهد بتواند ابتکارعمل سیاسی را در دست گیرد و به نحوی ایران را در مجامع بین المللی منزوی سازد و از این طریق فشار لازم را برای تحمیل خواسته های خود به ایران وارد آورد.

برای تحقق این خواسته ها عراق در مراحل مقدماتی و نیز در حین برگزاری اجلاس اصلی فعالیت ها و رایزنی هایی را آغاز کرد.

در دوم اسفند ١٣٦١، مقامات عراق سه ملاقات مهم با مسؤلان کشورهای یوگسلاوی و هندوستان - که دو عضو از سه عضو بنیان گذار جنبش غیرمتعهدها بودند - انجام دادند.

در بلگراد پایتخت یوگسلاوی، الزهاوی فرستاده ویژه عراق، با لازار موسیف وزیر امور خارجه آن کشور دیدار کرد. طه یاسین رمضان معاون نخست وزیر عراق نیز در بغداد با رازان معاون نخست وزیر یوگسلاوی، ملاقات کرد و عصمت کتانی معاون وزیر امور خارجه عراق و فرستاده ویژه صدام حسین، در دهلی نو با ایندیرا گاندی نخست وزیر هند و ناراسیما رائو وزیر امور خارجه این کشور، دیدار کرد. موضوع اصلی هر سه دیدار پیش نویس قطعنامه پایانی اجلاس غیرمتعهدها و جنگ ایران و عراق بود.

خبرگزاری هندی ایندین اکسپرس با اشاره به دیدار عصمت کتانی و ایندیرا گاندی - که به نظر می رسد مهم ترین دیدار در میان این دیدارهای سه گانه باشد - اعلام کرد: «عراق که شانس میزبانی هفتمین اجلاس عدم تعهد را از دست داده است، تلاش گسترده ای را برای میزبانی هشتمین کنفرانس، که به طور معمول در اجلاس هفتم تعیین خواهد شد، آغاز کرده است تا موافقت اعضای جنبش عدم تعهد را دراین خصوص به دست آورد.» هم زمان با این اقدامات عراق، علی اکبر ولایتی وزیر امور خارجه ایران نیز برای دیدار با مقامات یوگسلاوی راهی بلگراد شد.

در دهم اسفند ١٣٦١، جلسه مقدماتی کارشناسان کشورهای شرکت کننده در هفتمین اجلاس جنبش عدم تعهد به منظور رایزنی درمورد موضوعات و محورهای اصلی مذاکرات و تصمیمات و قطعنامه پایانی این اجلاس، در دهلی نو برگزار شد.

با ورود هیئت های اصلی کشورهای شرکت کننده در این اجلاس، فعالیت ها و رایزنی های دو

[١] این موضوع در مقدمه کتاب بیستم روزشمار جنگ ایران و عراق (عبور از مرز) به طور کامل توضیح داده شده است.