رضا میرزا طاهری معاون نخست وزیر نیز که سرپرستی هیئت ایرانی شرکت کننده در اجلاس را برعهده داشت، درباره بی نتیجه بودن این اجلاس گفت: «کشورهای منطقه موضع ایران را تأیید کرده و همگی به خط مشی کلی رسیدیم، ولی در آخرین دقایقی که اجلاس می خواست تصمیم نهایی را بگیرد به دلیل اینکه نماینده عراق اجلاس را ترک کرد سایر کشورها نتوانستند به تصمیم نهایی برسند.»

وی همچنین افزود: «عراق قصد داشت با حمله مجدد به میدان های نفتی خلیج فارس فشارهای بیشتری را به کشورهای منطقه وارد آورد که خوشبختانه برخی کشورهای شرکت کننده پیشنهادهای دولت جمهوری اسلامی را پذیرفته بودند، اما به دلایلی که بر مردم مسلمان پوشیده نیست، سعی شد که اجلاس به نتیجه نرسد و این به آن معنی نیست که اجلاس به بن بست کشیده شده است و احتمالاً با مذاکرات بعدی اجلاس مجدداً تشکیل خواهد شد.»

میرزا طاهری درمورد حمله موشکی عراق به مناطق نفتی اردشیر و سیروس و تأثیر آن در تصمیمات اجلاس کویت گفت: «دولت عراق قصد دارد دستاویزی بیابد که به سازمان ملل مراجعه کند [و می کوشد] تا شاید ازطریق کنوانسیون راهی به سازمان ملل داشته باشد که بتواند حرف های گذشته خود را تکرار کند.»

مهندس ابراهیمی مدیرعامل شرکت فلات قاره نیز درباره نظر مثبت سایر کشورهای شرکت کننده در این اجلاس درمورد طرح ایران، گفت: «دولت جمهوری اسلامی با تکیه به اصل ٥٠ قانون اساسی و اصل ٣٥ بین الملل و با تکیه بر قوانینی که در کنوانسیون محیط زیست منطقه ای وجود دارد، سعی کرد هرچه زودتر امکان کورکردن چاه ها و کنترل فوران نفت را به وجود آورد، اما عراق سعی در به هم زدن جلسات داشت. وزرای کشورهای دیگر اطمینان یافتند که ایران خواستار جلوگیری از خسارت بیشتر به کشورهای منطقه است و توان کنترل چاه ها را دارد و تنها عراق مانع اجرای این کار شده است.»

وی درمورد مفاد توافقنامه، که در پایان اجلاس اعلام شد، گفت: «اصول کلی توافقنامه، جلوگیری از تهاجم و حمله موشکی عراق است تا جمهوری اسلامی با توانایی خود فوران چاه ها را کنترل کند و مانع از گسترش آلودگی شود. درحال حاضر علاوه بر نشت ٢ هزار بشکه نفت که از چاه شماره٣ مستقیماً وارد خلیج فارس می شود، لوله های اصلی دو چاه دیگر نیز درحال ذوب شدن است و به زودی روزانه ٢٠ هزار بشکه نفت وارد خلیج فارس خواهد شد. طبق مطالعات مهندسی و با درنظرگرفتن جریان های درون آب و طوفان و شرایطی که در خلیج فارس وجود دارد، نفت به سوی قطر، بحرین و امارات عربی درحال پیشروی است و به دلیل تبخیر نفت و در بعضی مواضع رسوب آن در اعماق دریا، زیان های بسیاری به آبزیان می رسد؛ افزون براین، کارخانه های آب شیرین کن، تأسیسات برق، سکوهای تولید نفت، سکوهای حفاری و در بعضی نقاط تردد کشتی ها را به خطر می اندازد.»

[١] روزنامه اطلاعات، ٢٨/١/١٣٦٢، ص١٦.