گفتنی است در چند روز گذشته نیز غلامعلی رشید اعلام کرده بود که هدف عملیات باید محدود به تصرف ارتفاع فوقی شده و در این وضعیت از ادامه عملیات در محدوده قرارگاه کربلا در ارتفاعات حمرین خودداری شود. چون فوقی هدف مستقلی است و امکان پدافند از آن نیز مقدور خواهد بود.[١]

یکی دیگر از تصمیمات قرارگاه خاتم(ص) بنا به پیشنهاد سرهنگ صیاد شیرازی این بود که تیپ٥٨ ذوالفقار از صبح روز ٢٦ فروردین ١٣٦٢ (فردا)، خط نجف١ روی ارتفاعات ١٤٣ و ١٤٥ را تحویل گرفته و با دو گردان در این منطقه پدافند کند.[٢]

ساعت ١٦:٤٠ امروز، جلسه ای به منظور جمع بندی و بررسی وضعیت کنونی عملیات و نقاط ضعف و قوت نیروهای خودی و دشمن با حضور فرماندهان قرارگاه مشترک خاتم(ص) و فرماندهان قرارگاه ها تشکیل شد. حاضران در این جلسه عبارت بودند از: محسن رضایی، رحیم صفوی، غلامعلی رشید، محمدابراهیم همت، غلامحسین بشردوست، مرتضی قربانی، امین شریعتی، مرتضی صفار، سرهنگ صیاد شیرازی، سرهنگ حسنی سعدی، سرهنگ موسوی قویدل، سرهنگ دژکام، سرهنگ عبادت و سرهنگ شریف النسب فرمانده تیپ٨٤ خرم آباد.

محمدابراهیم همت فرمانده قرارگاه نجف (سپاه) درباره دلایل ناکامی عملیات شب گذشته گفت: «حدود ساعت ٢٤، تک [قرارگاه] نجف٣ شروع شد و خیلی امیدوارکننده بود. بعد از یک ساعت به ما گفتند که دارند برمی گردند و تا قبل از آن، موضوع زمین گیر شدن نیروها را مطرح نکردند. فرماندهان در رده های پایین تر که شهید می شوند خیلی ضربه بزرگی است و کسی را نمی توانیم جایگزین کنیم. چون غیر از مسئله نظامی مسائل و رابطه عاطفی نیروها باهم مطرح است و شناخت متقابل فرمانده و رده پایین تر هم مطرح و تأثیرگذار است.»

وی سپس مهم ترین مشکلات نیروهای خودی که مانع کسب موفقیت در چهار شبانه روز گذشته شده بود را این گونه برشمرد:

«١. آتش سنگین دشمن.

٢. شهادت پرسنل فرماندهی و کمبود کادر.

٣. عدم توجیه کافی نیروها اعم از فرماندهان و نیروها.

٤. عدم آموزش کافی.

٥. خستگی نفرات اعم از فرماندهان و نیروهای در خط.

٦. نداشتن راه تدارک نیروهای در خط ازنظر آذوقه، مهمات و تخلیه شهدا و مجروحین.»

محمدابراهیم همت با ذکر این مسائل ضمن ابراز تردید درمورد ادامه عملیات چنین نتیجه گیری کرد: «درحال حاضر، ما باید پدافند کنیم تا خودمان را بازسازی کنیم. حتی اگر لشکرهای ١٤

[١] سند شماره ٢١٩/د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٢٩٥.

[٢] سند شماره ١٠٣/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٧٤.