پیش بینی رفتار این حکومت را بسیار دشوار ساخته است. ازاین رو جهانیان نتیجه می گیرند که ایران درحال بازگشت به قرون وسطی است، اما روزنامه تایمز عقیده دارد که این گونه قضاوت براساس ظاهر قضایا نمی تواند منتج به نتایج درست شود. تایمز ادامه می دهد که رئیس جمهوری عراق نیز به هنگام حمله به ایران دچار چنین خطایی شد، زیرا وی پیش بینی نکرده بود که ایران باوجود آشوب حاکم بر کشور بتواند با استفاده از سلاح های مدرن وارد چنین جنگ دامنه داری شود.»

رادیو بی بی سی افزود: «تایمز عقیده دارد به همین ترتیب اظهارنظر عجولانه درباره وضع کنونی اقتصاد در ایران و توانایی این کشور در ادامه جنگ می تواند به نتایج نادرست بینجامد. [این روزنامه] می افزاید که وضع ذخایر ارز خارجی ایران طی دو سال گذشته به نحو قابل ملاحظه ای بهبود یافته است. تایمز عقیده دارد که نمایندگان ایران در معاملات مالی بین المللی صرف نظر از عقاید اسلامی شان نشان داده اند که به خوبی از نحوه کار سیستم سرمایه داری در غرب مطلع اند. تایمز در ادامه سرمقاله خود نتیجه می گیرد که رژیم ایران را نه می توان دوست داشت و نه می توان سیاست هایش را پیش بینی کرد، اما به اشتباه می توان آن را دست کم گرفت.»[١]

روزنامه کریستین ساینس مانیتور در مقاله ای روابط ایران و شوروی را مورد بررسی قرار داده است. این روزنامه ابتدا به تاریخچه روابط نزدیک دو کشور در زمان حمله عراق به ایران پرداخته و سپس به تغییر مواضع متعدد روس ها اشاره کرده است. ساینس مانیتور افزایش کمک های نظامی شوروی به عراق، ازدست رفتن فرصت میانجیگری در جنگ باوجود تمایل زیاد شوروی به این کار، دستگیری سران حزب توده و حمایت های مکرر شوروی از این حزب را عواملی دانسته که روابط سیاسی دو کشور را به یک بحران نزدیک کرده است.

رادیو امریکا با نقل بخش هایی از این مقاله آورده است:

«روزنامه کریستین ساینس مانیتور در گزارشی راجع به ایران موضوع روابط با شوروی را مورد بررسی قرار داده و می نویسد: با بسته شدن دفتر خبرگزاری تاس در تهران، روابط ایران با کرملین تغییر شکل می دهد. ... کریستین ساینس مانیتور می نویسد: بسته شدن دفتر خبرگزاری رسمی شوروی (تاس) در تهران نشانه ای از رو به وخامت گذاردن روابط ایران و شوروی است. به گفته منابع ایران، اولین نشانه دوری و فاصله، تابستان گذشته آغاز شد؛ زمانی که در ماه ژوئیه رادیو مسکو اولین حمله تهاجمی ایران در داخل خاک عراق را مغایر با قطعنامه سازمان ملل خواند. این قطعنامه با تأکید به حسن نیت عراق، خواستار آتش بس بین دو کشور بود. [پیش تر] از آن مسکو مدعی اتخاذ موضع کاملاً بی طرفانه درمورد ایران و عراق بود، ولی از زمان آغاز جنگ، عراق از اینکه دولت شوروی به رغم معاهده مابین دو کشور از تأمین جنگ افزار نظامی مورد نیاز عراق خودداری می کند، بارها شکایت کردند. علاوه برآن، گفته

[١] همان، ص١٧، کویت، رادیو بی بی سی، ٨/١/١٣٦٢، به نقل از روزنامه تایمز.