عضو را مطرح کرد و بر این امر اصرار داشت. هنردوست معاون وزیر نفت، حتی اعلام کرد که ایران حاضر است صادرات نفت خود را از ٥/٢ میلیون بشکه به ٥/١ میلیون بشکه کاهش دهد.

در دومین دور جلسه اوپک، بحث درباره کاهش تولید عربستان سعودی جدی تر شد و علاوه بر ایران، لیبی هم خواستار کاهش تولید نفت عربستان شد. دراین حال، عربستان برای کاستن از این فشارها کوشید تا عراق را قانع کند که از سهمیه رسمی یک میلیون بشکه ای خود - که فقط توان صدور حدود ٧٠٠ هزار بشکه آن را داشت - بکاهد و به سهمیه ٨٠٠ هزار بشکه ای رضایت دهد.

یونایتدپرس با اشاره به تلاش فراوان عربستان سعودی و حضور بیست ویک روزه زکی یمانی وزیر نفت عربستان در لندن برای فراهم آوردن وضعیت مطلوب و متناسب با سیاست های کشورش، این مرحله از جلسات اوپک را طولانی ترین دوره جلسات این سازمان خواند.

در میان همین کشمکش ها، رادیو امریکا از موافقت کشورهای عضو اوپک برای کاهش ٥ دلاری قیمت نفت خبر داد. این رادیو افزود که کشورهای عضو اوپک درصدد هستند تا عربستان را برای کاهش میزان تولید نفتش قانع کنند. یک روز بعد از اعلام این خبر، غرضی وزیر نفت ایران در سخنانی که حاکی از ناکامی ایران در پیشبرد اهداف خود در این اجلاس بود، گفت: «ما پیشنهاد کرده ایم که تولید فعلی نفت کشورهای عضو اوپک از ٥/١٧ میلیون بشکه در روز به مدت دو ماه به ١٤ میلیون بشکه در روز کاهش یابد و در پایان این دو ماه، مجدداً وضعیت بازار، قیمت ها و سهمیه کشورها بررسی شود، ولی این پیشنهاد مورد قبول سایر کشورها قرار نگرفت.»

وی سپس درباره کاهش قیمت نفت گفت: «امروز خطر بالقوه برای نفت موجود است، به ویژه مطالبی را شنیده ام که اگر اجلاس به توافق عمومی دست نیابد احتمال سقوط قیمت نفت تا ٢٤ دلار یا کمتر وجود دارد. ... دراین میان باید نقش تولید نفت دریای شمال را در نظر گرفت که تولیدی حدود ٢/٢ میلیون بشکه در روز دارد و به عناوین مختلف اوپک را تحت فشار قرار می دهد تا خودش رهبری تعیین قیمت نفت و در آینده سهمیه بندی ها را برعهده بگیرد و قدرت سیاسی اوپک به دریای شمال منتقل شود.»

بدین ترتیب طولانی ترین مباحث اوپک در ٢٤ اسفند ١٣٦١، با اعلام توافق درباره قیمت نفت به میزان بشکه ای ٢٩ دلار و با سقف تولید ٥/١٧ میلیون بشکه در روز پایان یافت.

١٣. کمک ایران به سوریه در ازای قطع ارسال نفت عراق از خاک آن کشور

در ادامه سیاست هم گرایانه جمهوری اسلامی ایران و سوریه، یک هیئت بلندپایه سیاسی و اقتصادی سوری به منظور توسعه همکاری های دوجانبه در اواسط فروردین به تهران سفر کرد. درپی این سفر، دو کشور یک قرارداد نفتی و یک تفاهم نامه اقتصادی امضا کردند که براساس آن ایران در مقابل عرضه ٦ میلیون تن نفت خام در سال، پول نقد و کالاهای مورد نیاز خود را از سوریه دریافت می کرد. این توافق به مدت ١٠ سال قابل تمدید بود. البته یک میلیون تن از