كرده‌اند: اين آيه در حق على عليه السّلام نازل شد آنگاه كه در حال ركوع انگشتر خويش را بسائل بخشيد. مجاهد و سدّى نيز چنين گفته‌اند و آن از امام باقر و امام صادق عليهما السّلام و جميع علماء اهل بيت عليهم السّلام نقل شده است.

نگارنده گويد: علامه امينى رحمه- اللّه در جلد دوم الغدير ص ٥٢- ٥٣ آنرا از تفسير ثعلبى، تفسير طبرى، اسباب النزول واحدى، تفسير فخر رازى، تفسير خازن، تفسير نيشابورى، فصول المهمّه ابن صبّاغ، صواعق ابن حجر، نور الابصار شبلنجى و ده دوازده كتاب ديگر كه همه از كتب مشهور اهل سنّت‌اند نقل كرده است طالبان تفصيل بآنجا رجوع كنند و در المراجعات مراجعه چهلم مرحوم شرف الدين عاملى آنرا بطور تفصيل از منابع اصيل نقل كرده و عبد المجيد سليم رئيس الازهر در مقابل آن اسناد خاضع شده است.

اطلاق جمع بر مفرد

اگر گويند: در اينصورت چرا لفظ وَ الَّذِينَ آمَنُوا ... بلفظ جمع آمده لازم بود «و الذى آمن و أقام الصّلوة و آتى الزّكوة و هو راكع» آيد كه مفرد و منطبق بر امام عليه السّلام باشد؟

گوئيم: طبرسى در مجمع فرموده:

اين آيه از واضحترين دلائل بر صحّت امامت بلا فصل على عليه السّلام است و چون ثابت شود كه لفظ وَلِيُّكُمُ‌ افاده ميكند كسى را كه مدير امور و واجب الاطاعة است و ثابت شود كه مراد از الَّذِينَ آمَنُوا على عليه السّلام است، نصّ بر امامت آنحضرت ثابت ميشود.

رجوع بلغت ثابت ميكند كه ولى بمعنى سرپرست و مدير امور است لفظ «إِنَّما» در مفيد اختصاص است و لذا نميشود ولى را بمعنى دوستى در دين و محبت حمل كرد زيرا آن در باره همه مؤمنان است چنانكه فرموده‌ وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ‌ أَوْلِياءُ بَعْضٍ‌ و از طرف ديگر عامّه و خاصه نقل كرده‌اند كه آيه در باره على عليه السّلام نازل شد آنگاه كه خاتم خويش را در ركوع صدقه داد.