عيسى عليه السّلام را ديده بود و نصرانيت را از پولس فرا گرفت، پولس در ابتدا يهودى متعصّبى بود كه نصارى را اذيت ميكرد و در كارشان اخلال مينمود، ناگاه بطور بى‌سابقه تغيير عقيده داد و گفت: در حالت بيهوشى مسيح مرا لمس كرد و از اسائه ادب نسبت بپيروانش ملامت و منع نمود و من بمسيح ايمان آوردم و مرا مأمور كرد تا در ترويج انجيل بكوشم.

پولس همان است كه اركان مسيحيّت فعلى را محكم كرد و گفت:

«ايمان بمسيح در نجات انسان كافى است و احتياج بعمل نيست» و پولس بود كه گوشت خوك و ميته را بر نصارى حلال كرد و از ختنه و از بسيار چيزها كه در تورات بود نهى كرد با آنكه تورات مورد تصديق انجيل بود و جز اشياء معدودى از محرّمات تورات را حلال نكرد.

لوقا انجيل خويش را بعد از مرقس و پس از مرگ پطرس و پولس نوشت و خودش تصريح ميكند كه انجيلش كتاب الهامى نيست زيرا در ابتداء انجيل خطاب به «تيوفلس» كه يكى از اشراف يونان بود چنين ميگويد: از آنجا كه بسيارى از مردم شروع بتأليف كردند راجع بآنچه در نزد ما بود، من نيز چنان مصلحت ديدم كه همه را بترتيب بتو بنويسم اى تيوفلس عزيز.

آنگاه شروع بحكايت ميكند. رجوع شود به قاموس كتاب مقدّس مادّه لوقا و پولس و الرحلة المدرسيّه ج ١ ص ١٨٤ باب احوال پولس و ص ١٢٨ فصل «من هو لوقا» و انجيل لوقا باب اوّل و الميزان ج ٣ ص ٣٤٢.

انجيل يوحنا

يوحنّا در انجيل خود بالوهيّت مسيح (نعوذ باللّه) بيشتر متعرّض شده هاكس ذيل لغت «انجيل» مينويسد:

انجيل يوحنّا مطلب الوهيّت مسيح را بيش از سائرين متعرّض شده و مقاومتى را كه فريسيان نسبت بمسيح مى‌نمودند.

و فقره احياء ايلعاذر را بتفصيل مذكور ميدارد.

در الميزان ج ٣ ص ٣٤٣ از