تا غرق قوم نوح و نجات مؤمنان را براى شما پندى قرار دهيم و تا آنرا گوشى كه حافظ مسموعات خويش است بشنود و حفظ كند. در مجمع البيان چند حديث نقل شده كه چون اين آيه نازل شد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله گفت:

«اللَّهُمَّ اجْعَلْهَا أُذُنَ عَلِيٍّ».

خدايا على (عليه السّلام) را اذن واعيه گردان على عليه السّلام فرمود: پس از آن دعا هر چه از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شنيدم از ياد نبردم اين حديث در مجمع از طبرسى نقل شده است. دو حديث ديگر نيز در اين مضمون ميباشد.

إِيعَاء: نيز بمعنى حفظ و جمع كردن است. تَدْعُوا مَنْ أَدْبَرَ وَ تَوَلَّى. وَ جَمَعَ‌ فَأَوْعى‌ معارج: ١٧ و ١٨. آتش بسوى خود ميخواند آنكه را كه بحق پشت كرده و از آن اعراض نموده و مال را جمع و ذخيره كرده است گويند «أَوْعَى‌ المتاع» يعنى متاع را در ظرفى گذاشت و ذخيره كرد، اين آيه نظير وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ اللَّهِ‌ توبه:

٣٤. است.

وِعَاء: ظرف. اين تسميه از آنجهت است كه مال در ظرف جمع و حفظ ميشود بسينه انسان گويند: «وِعَاء علمه و عقيدته» يعنى سينه‌اش ظرف دانش و عقيده اوست، جمع آن اوعيه است‌ فَبَدَأَ بِأَوْعِيَتِهِمْ‌ قَبْلَ‌ وِعاءِ أَخِيهِ‌