بسطه» لازم و متعدّى بودن آن در مصباح و اقرب مذكور است. وَ إِذَا الصُّحُفُ‌ نُشِرَتْ‌ تكوير: ١٠. آنگاه كه نامه‌ها گسترده و باز شوند. وَ كِتابٍ مَسْطُورٍ. فِي رَقٍ‌ مَنْشُورٍ طور: ٢ و ٣. قسم بكتاب نوشته شده در پوستى گسترده.

وَ النَّاشِراتِ‌ نَشْراً مرسلات: ٣. قسم ببادهاى گسترنده كه ابر را بطرز مخصوصى ميگسترند.

نَشْر و إنْشَار بمعنى زنده كردن آمده «نَشَرَ اللّهُ الموتى و أَنْشَرَهُمْ‌: أحياهم» بنظر ميآيد اين از آنجهت است كه زنده شدن يكنوع گسترده شدن است ذرّات بدن در اثر حركت و جنبش رشد كرده و گسترده شده بدن را تشكيل ميدهند. ثُمَّ إِذا شاءَ أَنْشَرَهُ‌ عبس:

٢٢. سپس آنگاه كه خواهد او را زنده ميكند وَ الَّذِي نَزَّلَ مِنَ السَّماءِ ماءً بِقَدَرٍ فَأَنْشَرْنا بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً زخرف:

١١. او كه از آسمان آب باندازه نازل كرد و بوسيله آن سرزمين مرده را زنده نمود مثل‌ فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها نحل: ٦٥.

انْتِشَار: گسترده شدن و پراكنده شدن. فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانْتَشِرُوا فِي الْأَرْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ ...

جمعه: ١٠. پس چون نماز تمام شد در زمين متفرّق شده و در طلب روزى و فضل خدا باشيد. وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ إِذا أَنْتُمْ بَشَرٌ تَنْتَشِرُونَ‌ روم: ٢٠. از آيات خداوند آنست كه شما را از خاك آفريد آنگاه شما بشريد كه در زمين گسترده و منتشر ميشويد.

نُشُور: مصدر است لازم و متعدى هر دو آيد فَأَحْيَيْنا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها كَذلِكَ‌ النُّشُورُ فاطر: ٩. با آن آب سرزمين مرده را زنده كرديم زنده شدن مردگان نيز همانطور است. بَلْ كانُوا لا يَرْجُونَ‌ نُشُوراً فرقان: ٤٠.

بلكه از زنده شدن نمى‌ترسيدند.

نشز: (بر وزن فلس) مكان مرتفع.

چنانكه در مفردات و قاموس آمده.