علت نزول اين حكم بعيد است فقط قول طلحه باشد بلكه علت ديگرى بايد داشته باشد جمله‌ إِنَّ ذلِكُمْ كانَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيماً ميگويد: اين احترامى است نسبت بآنحضرت كه لازم است مسلمانان مرعى دارند و بحكم‌ النَّبِيُّ أَوْلى‌ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ‌ احزاب: ٦. زنان آنحضرت نازل بمنزله مادرانند در اين صورت تزويج زنان آن بزرگوار لغو اين مقام و كاهش حرمت آن جان عزيز است.

و از قيد مِنْ بَعْدِهِ‌ ميتوان استفاده ديگرى كرد و آن اينكه: اگر بعد از آنحضرت تزويج زنانش جايز بود سردمداران روز آنرا مورد اغراض سياسى قرار داده و در تزويج زنان آن بزرگوار مسابقه ميگذاشتند و هر كه يكى از آنها را تزويج كرده بود بعنوان اينكه زن پيغمبر همسر او است مدّعى مقام و حكومت ميشد و اينكار جز اختلاف امّت و هتك حرمت آنحضرت ثمرى نداشت.

اگر گويند: اين حكم بر خلاف طبع غريزى است زنيكه مدتى همسر آنحضرت شده چرا تا آخر عمر بعد از آنحضرت از اين حق خدادادى محروم شود؟! گوئيم: يا بايد خدا را قبول كنيم يا خرما را، اين يك مطلب حساب شده است زنان آن بزرگوار چون مقام امّ المؤمنين بودن را اختيار كردند لازم بود محدوديّت‌هاى آنرا نيز قبول كنند در دنيا هر مقامى توأم با محدوديّت است زنان آنحضرت ميتوانستند بحكم‌ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَياةَ الدُّنْيا وَ زِينَتَها فَتَعالَيْنَ أُمَتِّعْكُنَّ وَ أُسَرِّحْكُنَّ سَراحاً جَمِيلًا احزاب: ٢٨. از آنحضرت طلاق گرفته و جدا شده بحكم يك زن عادى زندگى كنند ولى در صورت اختيار خدا و رسول و امّ المؤمنين بودن لازم بود كه محدوديّت آنرا نيز قبول كنند وَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الدَّارَ الْآخِرَةَ فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْمُحْسِناتِ‌