و اختصاص بآنحضرت نشان ميدادند و آن سبب حزن و شكسته خاطر بودن فقراء ميشد لذا مأمور شدند كه صدقه دهند تا سبب از بين رفتن حزن و غيظ قلوب فقراء شود (از يكطرف بزيارت و مناجات آنحضرت نائل شوند و از طرف ديگر با صدقه از شكسته خاطر بودن بينوايان جلوگيرى كنند).

نگارنده گويد: علت حكم همان‌ ذلِكَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ أَطْهَرُ است و ميشود احتمال الميزان را از آن استفاده كرد.

آيه بعدى كه نقل خواهد شد حكم اين آيه را نسخ كرده و از قرار معلوم كسى جز على بن ابى طالب عليه السّلام باين آيه تا نسخ شدنش عمل نكرده است در مجمع از آنحضرت نقل شده كه فرمود: در قرآن آيه‌اى هست كه كسى پيش از من بآن عمل نكرده و بعد از من نخواهد كرد آن‌ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ‌ الرَّسُولَ ... است من دينارى داشتم آنرا بده درهم فروختم هر گاه خواستم با رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله مناجات كنم يكدرهم صدقه دادم تا آيه‌ أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ‌ نَجْواكُمْ‌ صَدَقاتٍ‌ آنرا نسخ كرد اين روايت در تفسير كشاف نيز نقل شده، در الميزان آنرا از در منثور نقل ميكند.

در مجمع و كشاف از ابن عمر نقل كرده كه گفت: براى على بن ابى طالب سه فضيلت است اگر يكى براى من بود از شتران سرخ موى در پيشم محبوبتر بود: تزويج فاطمه، اعطاء رأيه روز خيبر و آيه نجوى. در مجمع و تفسير خازن و ابن كثير نقل شده: چون مردم از مناجات جز در صورت صدقه نهى شدند كسى جز على بن ابى طالب با آنحضرت مناجات نكرد كه او دينارى صدقه داد و مناجات كرد سپس آيه رخصت نازل شد.

زمخشرى گويد: بقولى مدت اين حكم ده شب و بقولى قسمتى از يكروز بود. آيه بعدى چنين است: أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ‌ نَجْواكُمْ‌ صَدَقاتٍ فَإِذْ لَمْ تَفْعَلُوا وَ تابَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ ... يعنى آيا از فقر ترسيديد