غرض آنست كه در حين انفاق چيز پست و كم قيمت را كه خود آنرا اگر بدهند نميگيريد، انفاق نكنيد بلكه چيزى را براى انفاق اختيار كنيد كه پر قيمت و مورد پسند شما و همه است، از ابن عباس نقل شده خرماى پوسيده و فاسد را انفاق ميكردند كه از آن نهى شدند، نگارنده گويد:

آيه عامّ و شامل هر انفاق است.

يعنى: از خوب‌هاى آنچه بدست آورده‌ايد و آنچه براى شما از زمين بيرون آورده‌ايم، انفاق كنيد و در موقع انفاق پست آنرا كه خود نميگيريد مگر از آن چشم بپوشيد، منظور مكنيد.

... وَ إِنْ كُنْتُمْ مَرْضى‌ أَوْ عَلى‌ سَفَرٍ أَوْ جاءَ أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنَ الْغائِطِ أَوْ لامَسْتُمُ النِّساءَ فَلَمْ تَجِدُوا ماءً فَتَيَمَّمُوا صَعِيداً طَيِّباً فَامْسَحُوا بِوُجُوهِكُمْ وَ أَيْدِيكُمْ مِنْهُ ... مائده: ٦ همچنين است آيه ٤٣. از سوره نساء فقط لفظ «منه» در آن نيامده است.

تيمّم چنانكه گفته شد بمعنى قصد است و در عرف شرع نام قصد بخصوصى است و آن اينكه زمين پاك را قصد كند و خاك را در پيشانى و دستها استعمال نمايد. و خلاصه آنكه: خاك پاكى و نظير آنرا مثل كلوخ، ريگ سنگ در نظر گرفته و دست بر آن ميزند و پيشانى و پشت دستها را مسح ميكند تفصيل آن در رسائل عمليّه و روايات ديده شود.

لفظ «منه» روشن ميكند كه بايد مقدارى از خاك و لو بصورت غبار، بايد در دست بماند و با آن بصورت و دستها مسح كند، اين در صورتى است كه «من» بعضيّه باشد لذا بعضى گفته‌اند بسنگيكه غبار و خاك ندارد نميشود تيمّم كرد. بعضى «من» را ابتدائيّه گرفته‌اند يعنى مسح بايد از صعيد شروع شده باشد. مراد از صعيد مطلق وجه الارض است اعمّ از خاك، سنگ، ريگ و غيره.

از جمله‌ ما يُرِيدُ اللَّهُ لِيَجْعَلَ عَلَيْكُمْ مِنْ حَرَجٍ‌ كه در ذيل آيه مائده است‌