هوى را در آيه پائين آمدن گفته‌اند ولى باحتمال قوى مراد از آن بالا رفتن است كه ستارگان از حين طلوع تا وسط آسمان پيوسته در صعوداند و آن با آيات بعدى كه اشاره بمعراج آنحضرت است بهتر ميسازد گر چه پائين آمدن نيز با نزول جبرئيل كه در آيات بعد نقل شده مناسبت دارد رجوع شود به «نجم».

كَالَّذِي‌ اسْتَهْوَتْهُ‌ الشَّياطِينُ فِي الْأَرْضِ حَيْرانَ ... انعام: ٧١.

استهواء مثل اهواء بمعنى ساقط كردن است و اعتبار طلب در آن صحيح است گوئى شياطين سقوط او را طلب كرده‌اند و آن در آيه بمعنى لغزش دادن و ساقط كردنست. يعنى مانند كسيكه شياطين در زمين گمراهش كرده‌اند و سرگردان مانده است.

هَوَى‌: ميل نفس. وَ ما يَنْطِقُ عَنِ‌ الْهَوى‌. إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌ نجم: ٣ و ٤. از روى خواهش نفس سخن نميگويد و آن فقط وحى است كه باو ميشود. در قاموس تصريح كرده كه در ميل مذموم و ممدوح هر دو بكار رود. امّا در قرآن مجيد بيشتر در خواهشهاى مذموم بكار رفته و گاهى در غير آن، مثل‌ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ‌ تَهْوِي‌ إِلَيْهِمْ‌ ابراهيم: ٣٧.

جمع آن اهواء است‌ وَ لا تَتَّبِعْ‌