شده كه نور هدايت و ايمان آنرا منوّر و روشن كرده است. و اللّه العالم. تابش نور ايمان در وهله اوّل وجود مؤمن و در وهله ثانى جهان اطراف مؤمن را روشن ميكند.

در توحيد صدوق عليه الرحمه باب ١٥. فرموده: از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه از اللَّهُ‌ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ مَثَلُ‌ نُورِهِ‌ كَمِشْكاةٍ فِيها مِصْباحٌ‌ سؤال شد فرمودند:

«هُوَ مَثَلٌ ضَرَبَهُ اللَّهُ لَنَا فَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ الْأَئِمَّةُ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ مِنْ دَلَالاتِ اللَّهِ وَ آيَاتِهِ الَّتِي يُهْتَدَى بِهَا إِلَى التَّوْحِيدِ وَ مَصَالِحِ الدِّينِ وَ شَرَائِعِ الْإِسْلَامِ وَ الْفَرَائِضِ وَ السُّنَنِ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ».

بنظر ميايد: جواب امام عليه السّلام فقط راجع به‌ مَثَلُ نُورِهِ ... است و اهل بيت عليهم السّلام از لحاظ واسطه هدايت بودن مصداق‌ مَثَلُ نُورِهِ ... اند.

ناس‌: جماعت مردم. در مجمع گفته: ناس و بشر و انس نظير هم‌اند، و اصل النّاس أناس است از انس در اثر دخول الف و لام تعريف همزه از آن ساقط شده و لام تعريف در نون ادغام شده است. در اقرب الموارد گويد: بقولى الناس براى جمع وضع شده مثل رهط و قوم، واحد آن انسان است از غير لفظش.

وَ مِنَ‌ النَّاسِ‌ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِينَ‌ بقره:

٨. از مردم كسى است كه گويد بخدا و روز قيامت ايمان آورديم حال آنكه مؤمن نيستند.

در آياتى نظير وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا كَما آمَنَ‌ النَّاسُ‌ بقره: ١٣. أَمْ يَحْسُدُونَ‌ النَّاسَ‌ عَلى‌ ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ‌ نساء: ٥٤. ظاهرا انسانهاى فاضل و بتمام معنى انسان، مراد است.

راغب ميگويد: گاهى از الناس بطور مجاز فضلاء مقصود است نه عموم مردم و آن در صورتى است كه معناى انسانيت و اخلاق حميده مقصود باشد. لفظ «الناس» بنا بر نقل المعجم المفهرس دويست و چهل و يك بار